Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς

1.05.2017

Το ρολόι χτυπά. Ο Άκης σηκώνεται σαν ελατήριο. Περπατά στα σκοτεινά και αρπάζει τα ρούχα από τη στοίβα. Ένα εσώρουχο από το συρτάρι, φανέλα και κάλτσες και καρφί για την τουαλέτα. Ρίχνει όσο πιο πολύ νερό μπορεί στα πρησμένα του μάτια. Κι ύστερα για λίγα δευτερόλεπτα κοιτά στον καθρέφτη. Γυρίζει πότε δεξιά και πότε αριστερά παρατηρώντας τις καινούριες του άσπρες τρίχες στους κροτάφους και την νέα αραίωση προς τα πάνω. Ξαναρίχνει νερό. Βουρτσίζει βιαστικά τα δόντια του. Ντύνεται γρήγορα και κάνει μια μικρή στάση στο διπλανό δωμάτιο. Μια κουκέτα μπλε και κόκκινη φωτίζεται από πύραυλους και μαγικά λουλούδια. Πλησίασε κοντά και σκέπασε τα ξεσκέπαστα κορμάκια. Δυο φιλιά -βιαστικά και αυτά- κι ένα «Μου λείπετε τόσο πολύ» χώρεσε κάτω από το μαξιλάρι τους.

Δεν τη χαιρετά. Χτες τον περίμενε να φάνε μαζί. Δεν ήρθε. Κάτι έτυχε στο γραφείο. Όπως πάντα. Κι εκείνη έφαγε μόνη της. Αυτή τη φορά δεν τον κάλεσε καν να δει πού είναι. Απλά έφαγε μόνη της, τακτοποίησε τα παιδιά, άφησε ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι και ένα σημείωμα «Πέταξε τα σκουπίδια». Για λίγο όταν το διάβασε ένιωσε και εκείνος μία από εκείνες τις σακούλες. Τόση κακομοιριά χωρά μόνο σε κάδους και όχι ανακύκλωσης. Δεν πρέπει να ανακυκλώνονται τα κορόιδα σκέφτηκε. Για να μην χορταίνουν κι άλλο οι κοιλιές όλων αυτών που το παίζουν μεγάλοι εργοδότες.

«Εδώ θα ανελιχθείς. Θα φτάσεις όπου και όσο μπορείς. Αρκεί να είσαι ικανός και φιλότιμος και εργατικός» του είπε σφίγγοντας το χέρι ο διευθυντής του

«Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ», του απάντησε και υπέγραψε την ολόφρεσκη σύμβαση

Πέντε χρόνια μετά. Άσπρες τρίχες. Στρες, πίεση, δωδεκάωρα καθημερινώς, φωνές, κακές συνεργασίες. Πέντε χρόνια μετά. Στομάχι διαλυμένο και ένας μόνιμος βήχας. Τελευταίως και ένας πόνος στην καρδιά. Θα πάει σε καρδιολόγο, της το υποσχέθηκε. Πριν ένα μήνα. Μόλις βρει λίγο χρόνο. Μα ακόμα δεν τον βρήκε.

«Αν δε δουλέψετε όλοι σκληρά, η εταιρεία θα κλείσει. Κινδυνεύουμε. Κάθεστε όλοι και δεν κάνετε τίποτα. Καμία απόδοση! Καμία εξέλιξη» φώναζε οργισμένα μόλις χτες ο διευθυντής του

Δεν του απάντησε. Θα έπρεπε. Θα το ήθελε. Να του φωνάξει πως είναι εδώ αξημέρωτα και πως φεύγει όταν σβήνει ο ήλιος. Πως έχει χάσει την οικογένειά του. Τη μέρα του. Τα σχέδιά του. Μα κυρίως τα όριά του. Μια επέκταση ορίων άνευ όρων. Μια παράδοση άνευ όρων στο όνομα της οικονομικής επιβίωσης, στην αυταπάτη των καλύτερων ημερών που όλο έρχονται και όλο ξεμένουν.

Κλείνει την πόρτα και κοιτάζει τον ουρανό. Δεν είναι καν ροζ, λευκός. Είναι μαύρος. Ακόμα φωτίζουν τα αστέρια. Πού πάει; Πού θα πάει; Πότε θα ζήσει τη ζωή; Και πόση θα έχει; Πιάνει την καρδιά του. Τούτος ο κόμπος ενοχλεί. Πονά. Παίρνει μια ανάσα και κατεβαίνει τα σκαλιά. Κοιτάζει μια τελευταία ματιά το σπίτι του. Τόσο ήσυχο. Πόσο του λείπει η φασαρία του. Μια εικόνα που δεν τον έχει μέσα. Απεγνωσμένα προσπαθεί να γλείψει λίγα λεπτά κάθε φορά. Μια ανάσα, ένα φιλί, μια αστεία στιγμή. Και να μπορεί να τα ζήσει χωρίς να κουβαλά φωνές, φόβο, χαρτιά και αποφάσεις μαζί. Πέντε χρόνια τώρα κοιμάται με ένα χαρτοφύλακα στο χέρι. Έτσι νιώθει. Δεμένος στο χέρι του. Σαν αλυσίδα με μπάλα. Φυλακισμένος από την ίδια τη ζωή. Πίσω από τη φράση που φοριέται τελευταίως «Έχεις δουλειά; Μη μιλάς. Κράτα την με νύχια και με δόντια». Ναι την κρατά. Όχι μόνο με αυτά. Με όλο του το κορμί. Με την ψυχή του. Αυτή που έδωσε σε έναν σύγχρονο Μεφιστοφελή λαίμαργο, άπληστο και απάνθρωπο, εκείνον με τα πολλά ονόματα παλεύοντας χρόνια τώρα με τον ίδιο του τον εαυτό.

Βάζει το κλειδί στη μίζα. Το ράδιο ξεκινά. Το αξημέρωτο δελτίο των ειδήσεων τον ταρακουνά.

«Κύριες και κύριοι, καλή σας Πρωτομαγιά!», λέει χαρούμενα ο εκφωνητής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Και η ζωή να περνάει ανάμεσα απ τα κάγκελα της φυλακής …. Πολύ δυνατό Μάχη μου. Καλό μήνα.

    Απάντηση
  2. Πουπερμίνα

    Κι αυτό που του διαφεύγει ακόμα μόλις πέντε συνεχείς Πρωτομαγιές, είναι πως σταδιακά γίνεσαι ό,τι κάνεις.
    Επετειακά ηχηρό!

    Απάντηση
  3. Ασημινα Λεοντη

    Η ζωη που περνα χωρις να θυμασαι οτι την εχεις ηδη ζησει..
    Ενας κοσμος που υποφερει απο την ιδια αρρωστια..θαυμαστο Μαχη!!!!!!
    Καλο μηνα!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Συγκλονιστικό…σημερινό…αληθινό!!! Σαν να φωτογράφισες τη ζωή των σημερινών ανθρώπων. Αλήθεια πότε παραδώσαμε και μάλιστα “άνευ όρων¨ την ζωή μας…και την ελευθερία μας; Και γιατί; Για λίγο μαύρο ουρανό; Αγαπημένη μου Μάχη για ακόμη μία φορά θα σου πω πως γράφεις μοναδικά, συγκλονιστικά!!! Την αγάπη μου σε όλους σας, καλό απόγευμα και καλό μήνα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου