Απορία

18.07.2018

Περπατώ μεταξύ όρθιων θανάτων, όλων των ηλικιών και φύλων.

Σ’ έναν καθρέπτη ο δικός μου, με νόημα με κοιτά.

 

Πού οδηγεί τους ανθρώπους η βαριά υποσυνείδητη γνώση του τέλους των;

 

Χαμογελαστά πρόσωπα κρύβουνε κλαίουσες ψυχές.

Εγωισμοί υψώνουν γύρω τους φράχτες συμπαγείς.

Συγκατανεύσεις οργίλων βλεμμάτων.

Αρνητικές καταφάσεις.

 

Κρίσεις μέσης ηλικίας διάρκειας απ’ την εφηβεία ως την εμμηνόπαυση.

Πεντάχρονα αρνούνται να γεράσουν γεμίζοντας τα γηροκομεία. Δεν τους παίζουν οι βιολογικά συνομήλικοι.

 

Το «φαίνεται» εισιτήριο για όλα, το «είναι» έπιασε να ζέχνει σε κάδους απορριμμάτων.

 

Τόση δα μικρή η Ζωή

Τόση δα και χωρά τόσα ψέματα

 

Κι εκείνα τα παιδιά…θυσία στο βωμό της ματαιοδοξίας των μεγάλων.

 

Απορείς.

_

γράφει ο Δημήτρης Π . Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου