Απορία

18.07.2018

Περπατώ μεταξύ όρθιων θανάτων, όλων των ηλικιών και φύλων.

Σ’ έναν καθρέπτη ο δικός μου, με νόημα με κοιτά.

 

Πού οδηγεί τους ανθρώπους η βαριά υποσυνείδητη γνώση του τέλους των;

 

Χαμογελαστά πρόσωπα κρύβουνε κλαίουσες ψυχές.

Εγωισμοί υψώνουν γύρω τους φράχτες συμπαγείς.

Συγκατανεύσεις οργίλων βλεμμάτων.

Αρνητικές καταφάσεις.

 

Κρίσεις μέσης ηλικίας διάρκειας απ’ την εφηβεία ως την εμμηνόπαυση.

Πεντάχρονα αρνούνται να γεράσουν γεμίζοντας τα γηροκομεία. Δεν τους παίζουν οι βιολογικά συνομήλικοι.

 

Το «φαίνεται» εισιτήριο για όλα, το «είναι» έπιασε να ζέχνει σε κάδους απορριμμάτων.

 

Τόση δα μικρή η Ζωή

Τόση δα και χωρά τόσα ψέματα

 

Κι εκείνα τα παιδιά…θυσία στο βωμό της ματαιοδοξίας των μεγάλων.

 

Απορείς.

_

γράφει ο Δημήτρης Π . Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου