Απρόσωπη

8.03.2017

Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου... Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν...
Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου... Να σου δείχνουν τι είσαι... Να κλαίνε για σένα... Να λάμπουν για σένα...
Είχα μια μύτη μόνο για να μυρίζω εσένα... Το άρωμα του κορμιού σου και να ζω...
Είχα δυο χείλη να βάφω για σένα στο κόκκινο χρώμα που σε τρέλαινε... Να τα φιλάς και να σε παίρνουν στον κόσμο τους... Να ταξιδεύουν παντού πάνω σου και να αφήνουν σφραγίδες...
Ένα στόμα για να σου λέω πόσο σ' αγαπώ... Να σου ψιθυρίζω στο αυτί τα απόκρυφά μου...
Τώρα τι να κοιτάξω... Τι να μυρίσω... Τι να φιλήσω και σε ποιον να εξομολογηθώ...
Τώρα δεν θέλω να είμαι αυτή που ήμουν...
Θέλω άλλο πρόσωπο.. Να γίνω μια άλλη κι όχι αυτή που αντάμωσες....
Θα μείνω απρόσωπη ύπαρξη όσο χρειαστεί... Έτσι κι αλλιώς το ίδιο άδεια είμαι και μέσα μου...
Χωρίς εσένα απλά ένα άψυχο κορμί περιπλανώμενο είμαι στο τίποτα και στο πουθενά...
Μόνο που... Μόνο που κι άλλα μάτια να αποκτήσω... Εσένα πάλι θα δουν...Θα σε γνωρίσουν...
Κι άλλη μύτη να βρω... Θα νιώσει τη μυρωδιά σου και θα την ψάχνει....
Κι άλλα χείλη αν θα έχω... πάλι κόκκινα θα τα έβαφα για σένα... Πάλι θα σε φιλούσαν με τον ίδιο τρόπο... Ξανά τα ίδια θα σου έλεγαν...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου