Κι αν τώρα πια δεν έχω πρόσωπο είναι γιατί ήταν όλα δικά σου... Πια δεν έχουν λόγο να υπάρχουν...
Είχα δυο μάτια μόνο για να σε κοιτάζουν και να χάνονται μέσα σου... Να σου δείχνουν τι είσαι... Να κλαίνε για σένα... Να λάμπουν για σένα...
Είχα μια μύτη μόνο για να μυρίζω εσένα... Το άρωμα του κορμιού σου και να ζω...
Είχα δυο χείλη να βάφω για σένα στο κόκκινο χρώμα που σε τρέλαινε... Να τα φιλάς και να σε παίρνουν στον κόσμο τους... Να ταξιδεύουν παντού πάνω σου και να αφήνουν σφραγίδες...
Ένα στόμα για να σου λέω πόσο σ' αγαπώ... Να σου ψιθυρίζω στο αυτί τα απόκρυφά μου...
Τώρα τι να κοιτάξω... Τι να μυρίσω... Τι να φιλήσω και σε ποιον να εξομολογηθώ...
Τώρα δεν θέλω να είμαι αυτή που ήμουν...
Θέλω άλλο πρόσωπο.. Να γίνω μια άλλη κι όχι αυτή που αντάμωσες....
Θα μείνω απρόσωπη ύπαρξη όσο χρειαστεί... Έτσι κι αλλιώς το ίδιο άδεια είμαι και μέσα μου...
Χωρίς εσένα απλά ένα άψυχο κορμί περιπλανώμενο είμαι στο τίποτα και στο πουθενά...
Μόνο που... Μόνο που κι άλλα μάτια να αποκτήσω... Εσένα πάλι θα δουν...Θα σε γνωρίσουν...
Κι άλλη μύτη να βρω... Θα νιώσει τη μυρωδιά σου και θα την ψάχνει....
Κι άλλα χείλη αν θα έχω... πάλι κόκκινα θα τα έβαφα για σένα... Πάλι θα σε φιλούσαν με τον ίδιο τρόπο... Ξανά τα ίδια θα σου έλεγαν...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!