hand-sand

Γέμισα την ψυχή μου άμμο, πέτρες και λάσπη...
ΑΜΜΟ... από τα θρουλισμένα μου όνειρα που σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα γιατί τα φύσηξε ο αγέρας της αδικίας...
ΠΕΤΡΕΣ... από κείνες που πέταγαν πολλοί παρερμηνεύοντας την αρχαία ρήση «ο αναμάρτητος τον λίθο βαλέτω»…
ΛΑΣΠΗ… από κείνη που κυλίστηκαν τα όνειρά μου πριν ανδρωθούν κι ας είχαν το γόνατο μονίμως γρατζουνισμένο...
Κι όμως μ’ αυτά τα υλικά -την ΑΜΜΟ, τις ΠΕΤΡΕΣ και τη ΛΑΣΠΗ- έχτισα το μονοπάτι μέχρι τα 61 χρόνια της πορείας μου σ’ αυτόν τον κόσμο «πριν εις χουν απελεύσει» το φθαρτόν μου σώμα...

Με τα ίδια υλικά χτίζω -ακόμα- το φάρο της ελπίδας...κι ας μην σαλπάρει ποτέ το πλοίο για τη δική μου Ιθάκη...

ΕΣΕΙΣ που τα μάτια σας ταλαιπωρώ με τα γραφόμενά μου κρατήστε το φάρο αναμμένο...για να μην χτυπήσουν στην ξέρα της αδιαφορίας τα όνειρα των ΠΑΙΔΙΩΝ μας!!!

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη