Από τα δικά μου μάτια

13.02.2017

Τίποτα δεν πονάει περισσότερο από το να βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς να πονάνε.
Να ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις, δε θα είναι αρκετό.
Να νιώθουν τόση θλίψη μέσα τους και να μη μπορείς να την πάρεις μακριά.
Ένα χαμόγελό τους να σε κάνει πιο χαρούμενη/ο από οτιδήποτε άλλο.
Να σε πληγώνει το ότι δεν αγαπάνε τον εαυτό τους περισσότερο από το ότι εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου.
Να θες να τους φωνάξεις πως τους αγαπάς, αλλά να μην το πιστεύουν.
Να θες να πεις: “Για εμένα είσαι τέλειος/α! Γιατί δε μπορείς να καταλάβεις πόσο ξεχωριστός/ή είσαι; Γιατί δε μπορείς να δεις τον εαυτό σου με τα δικά μου μάτια; Αν το έκανες μόνο, έστω για λίγο, θα άφηνες πίσω όλες αυτές τις άσχημες σκέψεις και αυτά που μισείς αυτή τη στιγμή θα έμοιαζαν όμορφα. Γιατί αφήνεις τις καταστάσεις και τους ανθρώπους να σε μεταμορφώσουν σε κάτι που δεν είσαι; Γιατί τους επιτρέπεις να σε πληγώνουν; Δεν το αξίζεις αυτό! Είσαι τέλειος/α, πίστεψέ το επιτέλους. Πίστεψε ότι σ’ αγαπώ και αγάπα κι εσύ τον εαυτό σου. Θα έδινα τα πάντα για εσένα, γιατί όταν νιώθεις δυνατός/ή νιώθω κι εγώ. Και ό,τι χρειαστείς, είμαι εδώ.”
Αλλά τελικά, δε λες τίποτα, γιατί ξέρεις πως δε θα ήταν αρκετό. Δεν του/της είσαι αρκετός.

_

γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

5 σχόλια

5 Σχόλια

    • Ιωάννα Μαγοπούλου

      Σας ευχαριστώ πολύ!! Καλώς σας βρήκα!!

      Απάντηση
  1. Βάσω Καρλή

    “Θα έδινα τα πάντα για εσένα, γιατί όταν νιώθεις δυνατός/ή νιώθω κι εγώ. Και ό,τι χρειαστείς, είμαι εδώ.”. Αυτό τα λέει όλα.

    Απάντηση
  2. Φανή Αρβανίτη

    Υπεροχο!!!

    Απάντηση
  3. Ιωάννα Μαγοπούλου

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου