Αριβίστα έρωτα

6.06.2017

Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί,
πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου
ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος
είναι για το καλό μου,
νιώθω ότι διψά για την καταστροφή.
Βραχύβιος
πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε.
Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη
ήμουν ευάλωτη, ήμουν ζαλισμένη
από την πλησιφαή ερωτική σελήνη.
Κάθε υπόσχεση που σου έταξα την ανακάλεσα.
Γιατί ήξερα ότι δικός μου μονάχα
είσαι στη θλιμμένη μου φαντασία.
Αριβίστα έρωτα με πονάς,
με γελάς, ύπουλα ξεσπάς.
Μαζεύω φύκια θαλασσινά για επιδέσμους.
Ρέει κόκκινο η πληγή, επείγει η αιμοστασία.
Το βλέμμα σου,
με κλειστά τα μάτια μου, το φωτογράφισα.
Τη λαχτάρα σου την ένιωσα δίχως να με αγγίξεις.
Η κάψα του κορμιού σου, από απόσταση πυράκτωσε την αύρα μου.
Και ένα φιλί σου μοναχά, μου χάρισε πνοή.
Ζέστανε τα κρύσταλλα της καρδιάς μου.
Για αυτό χάθηκε η λαλιά μου.
Γιατί μέσα μου, σου τραγουδούσα, σε νανούριζα, σε αγαπούσα.
Μάζευα χιώτικα γιασεμιά να σου χαρίσω.
Χρωστούμενα χαμόγελα της ζωής να σου φορέσω.
Μικρασιάτικα μαντήλια να σκουπίσω τα δάκρυα σου.
Σμυρνέικα μάγια να λύσω τους παιδικούς σου φόβους.
Αριβίστα έρωτα
που παρασέρνεις στα δίχτυα σου
τους ποιητές,
πόσες θα πνίξεις ακόμα αναπνοές;

Ήμουν δίπλα σου, ήσουν δίπλα μου
αλλά στο νου μου, ταξίδευες μέσα μου.
Η προσέγγιση ήρεμη στην αρχή, παθιασμένη μετά.
Ήθελες να κολυμπήσεις στα πέρατα του κόσμου μου.
Να γνωρίσεις, να δεις, να γευτείς.
Να χορτάσεις για δυο ζωές, για όσο στερηθήκαμε.
Ιδρωμένα κορμιά, ριγούν, σπαρταρούν.
Πρωτόγονες κραυγές, λύτρωση της ηδονής.
Θάλασσα, ακρογιάλια, κοχύλια.
Μάζεψα πορφύρες και έβαψα πιο κόκκινο τον έρωτά σου.
Τόσο που ξεχείλισε το χρώμα της καρδιάς μου.
Πλημμύρισε τα όνειρά μου και το είναι μου.
Αριβίστα έρωτα, ψυχικά με εξουθένωσες,
με νίκησες, με κατέκτησες.
Μα από τα συντρίμμια μου, με ανέστησες!

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφη και λυρική η ροή των λέξεων και των εικόνων. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Φωτεινή Πεσματζόγλου

    Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας. Χαρίζουν δύναμη και ενθάρρυνση. Εξάλλου η ποίηση είναι το πάντρεμα των λέξεων, των εικόνων, της φαντασίας και της πραγματικότητας υπό άλλη ξεχωριστή οπτική γωνία. Η διαχωριστική γραμμή του ονείρου με την απτή πραγματικότητα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου