Αριβίστα έρωτα

6.06.2017

Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί,
πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου
ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος
είναι για το καλό μου,
νιώθω ότι διψά για την καταστροφή.
Βραχύβιος
πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε.
Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη
ήμουν ευάλωτη, ήμουν ζαλισμένη
από την πλησιφαή ερωτική σελήνη.
Κάθε υπόσχεση που σου έταξα την ανακάλεσα.
Γιατί ήξερα ότι δικός μου μονάχα
είσαι στη θλιμμένη μου φαντασία.
Αριβίστα έρωτα με πονάς,
με γελάς, ύπουλα ξεσπάς.
Μαζεύω φύκια θαλασσινά για επιδέσμους.
Ρέει κόκκινο η πληγή, επείγει η αιμοστασία.
Το βλέμμα σου,
με κλειστά τα μάτια μου, το φωτογράφισα.
Τη λαχτάρα σου την ένιωσα δίχως να με αγγίξεις.
Η κάψα του κορμιού σου, από απόσταση πυράκτωσε την αύρα μου.
Και ένα φιλί σου μοναχά, μου χάρισε πνοή.
Ζέστανε τα κρύσταλλα της καρδιάς μου.
Για αυτό χάθηκε η λαλιά μου.
Γιατί μέσα μου, σου τραγουδούσα, σε νανούριζα, σε αγαπούσα.
Μάζευα χιώτικα γιασεμιά να σου χαρίσω.
Χρωστούμενα χαμόγελα της ζωής να σου φορέσω.
Μικρασιάτικα μαντήλια να σκουπίσω τα δάκρυα σου.
Σμυρνέικα μάγια να λύσω τους παιδικούς σου φόβους.
Αριβίστα έρωτα
που παρασέρνεις στα δίχτυα σου
τους ποιητές,
πόσες θα πνίξεις ακόμα αναπνοές;

Ήμουν δίπλα σου, ήσουν δίπλα μου
αλλά στο νου μου, ταξίδευες μέσα μου.
Η προσέγγιση ήρεμη στην αρχή, παθιασμένη μετά.
Ήθελες να κολυμπήσεις στα πέρατα του κόσμου μου.
Να γνωρίσεις, να δεις, να γευτείς.
Να χορτάσεις για δυο ζωές, για όσο στερηθήκαμε.
Ιδρωμένα κορμιά, ριγούν, σπαρταρούν.
Πρωτόγονες κραυγές, λύτρωση της ηδονής.
Θάλασσα, ακρογιάλια, κοχύλια.
Μάζεψα πορφύρες και έβαψα πιο κόκκινο τον έρωτά σου.
Τόσο που ξεχείλισε το χρώμα της καρδιάς μου.
Πλημμύρισε τα όνειρά μου και το είναι μου.
Αριβίστα έρωτα, ψυχικά με εξουθένωσες,
με νίκησες, με κατέκτησες.
Μα από τα συντρίμμια μου, με ανέστησες!

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφη και λυρική η ροή των λέξεων και των εικόνων. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Φωτεινή Πεσματζόγλου

    Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας. Χαρίζουν δύναμη και ενθάρρυνση. Εξάλλου η ποίηση είναι το πάντρεμα των λέξεων, των εικόνων, της φαντασίας και της πραγματικότητας υπό άλλη ξεχωριστή οπτική γωνία. Η διαχωριστική γραμμή του ονείρου με την απτή πραγματικότητα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου