Αριβίστα έρωτα

6.06.2017

Ασίγαστος ο έρως σου με πολιορκεί,
πλησίστιο τον βλέπω εμπρός μου
ας ξέρω τάχα ότι τούτος ο διακαής πόθος
είναι για το καλό μου,
νιώθω ότι διψά για την καταστροφή.
Βραχύβιος
πολεμά με τη μακροβιότητα της αγάπης μου για σε.
Ήρθες άνοιξη, ήρθες Μάη
ήμουν ευάλωτη, ήμουν ζαλισμένη
από την πλησιφαή ερωτική σελήνη.
Κάθε υπόσχεση που σου έταξα την ανακάλεσα.
Γιατί ήξερα ότι δικός μου μονάχα
είσαι στη θλιμμένη μου φαντασία.
Αριβίστα έρωτα με πονάς,
με γελάς, ύπουλα ξεσπάς.
Μαζεύω φύκια θαλασσινά για επιδέσμους.
Ρέει κόκκινο η πληγή, επείγει η αιμοστασία.
Το βλέμμα σου,
με κλειστά τα μάτια μου, το φωτογράφισα.
Τη λαχτάρα σου την ένιωσα δίχως να με αγγίξεις.
Η κάψα του κορμιού σου, από απόσταση πυράκτωσε την αύρα μου.
Και ένα φιλί σου μοναχά, μου χάρισε πνοή.
Ζέστανε τα κρύσταλλα της καρδιάς μου.
Για αυτό χάθηκε η λαλιά μου.
Γιατί μέσα μου, σου τραγουδούσα, σε νανούριζα, σε αγαπούσα.
Μάζευα χιώτικα γιασεμιά να σου χαρίσω.
Χρωστούμενα χαμόγελα της ζωής να σου φορέσω.
Μικρασιάτικα μαντήλια να σκουπίσω τα δάκρυα σου.
Σμυρνέικα μάγια να λύσω τους παιδικούς σου φόβους.
Αριβίστα έρωτα
που παρασέρνεις στα δίχτυα σου
τους ποιητές,
πόσες θα πνίξεις ακόμα αναπνοές;

Ήμουν δίπλα σου, ήσουν δίπλα μου
αλλά στο νου μου, ταξίδευες μέσα μου.
Η προσέγγιση ήρεμη στην αρχή, παθιασμένη μετά.
Ήθελες να κολυμπήσεις στα πέρατα του κόσμου μου.
Να γνωρίσεις, να δεις, να γευτείς.
Να χορτάσεις για δυο ζωές, για όσο στερηθήκαμε.
Ιδρωμένα κορμιά, ριγούν, σπαρταρούν.
Πρωτόγονες κραυγές, λύτρωση της ηδονής.
Θάλασσα, ακρογιάλια, κοχύλια.
Μάζεψα πορφύρες και έβαψα πιο κόκκινο τον έρωτά σου.
Τόσο που ξεχείλισε το χρώμα της καρδιάς μου.
Πλημμύρισε τα όνειρά μου και το είναι μου.
Αριβίστα έρωτα, ψυχικά με εξουθένωσες,
με νίκησες, με κατέκτησες.
Μα από τα συντρίμμια μου, με ανέστησες!

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφη και λυρική η ροή των λέξεων και των εικόνων. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Φωτεινή Πεσματζόγλου

    Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας. Χαρίζουν δύναμη και ενθάρρυνση. Εξάλλου η ποίηση είναι το πάντρεμα των λέξεων, των εικόνων, της φαντασίας και της πραγματικότητας υπό άλλη ξεχωριστή οπτική γωνία. Η διαχωριστική γραμμή του ονείρου με την απτή πραγματικότητα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου