Αριστοτέλης

10.01.2017

 

Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη,

που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει

με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων.

Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων,

εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει .

 

Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι

κι εμείς μαθητές σου, του πνεύματος φίλοι,

μαζί περπατάμε του κόσμου τις στράτες.

Η Αλήθεια γυρίζει στην πλάνη τις πλάτες,

ζυγώνει ν’ ανάψει του νου μας φιτίλι.

 

Σοφής εντελέχειας σκοπό πραγματώνεις,

την ύλη των όντων ουράνια υψώνεις.

Στη μέση Αρετή, κοινωνεί τους πολίτες,

θεοί και θηρία, του χθες ερημίτες,

παιδιά πολιτείας ουδέποτε μόνης.

 

Του Αλέξανδρου δάσκαλε, δώσε μας ήθος,

στη μάζα αφέθηκε τ’ άμορφο πλήθος,

ποιόν και ποσόν χωρίς όρια τελειώνουν.

Νικήσαμε, λέμε. Οι εχθροί μας σιμώνουν.

Κι η πράξη ζωής μας, μιας χίμαιρας μύθος.

 

Του δράματος ύβρη μετάνοια ζητάει,

ικέτιδα χώρα, ψυχή που λυγάει.

Της νέμεσης μοίρα, λαέ των Ελλήνων,

προσμένεις της κάθαρσης ήχους σειρήνων.

Η ελπίδα, το μέλλον. Κι ο χρόνος κυλάει…

 

Η νύχτα ατέλειωτη, ακόμη να φέξει,

φεγγάρι με ήλιο κρυφτούλι να παίξει.

Γεννήθηκες τέλειος, πνοή Μακεδόνων,

απόκριση να βρουν γιατί των αιώνων.

Τα πάντα, τα είπες. Με μία σου Λέξη!

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

Έπαινος Ε.Λ.Β.Ε. 2016

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου