Αριστοτέλης

10.01.2017

 

Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη,

που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει

με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων.

Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων,

εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει .

 

Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι

κι εμείς μαθητές σου, του πνεύματος φίλοι,

μαζί περπατάμε του κόσμου τις στράτες.

Η Αλήθεια γυρίζει στην πλάνη τις πλάτες,

ζυγώνει ν’ ανάψει του νου μας φιτίλι.

 

Σοφής εντελέχειας σκοπό πραγματώνεις,

την ύλη των όντων ουράνια υψώνεις.

Στη μέση Αρετή, κοινωνεί τους πολίτες,

θεοί και θηρία, του χθες ερημίτες,

παιδιά πολιτείας ουδέποτε μόνης.

 

Του Αλέξανδρου δάσκαλε, δώσε μας ήθος,

στη μάζα αφέθηκε τ’ άμορφο πλήθος,

ποιόν και ποσόν χωρίς όρια τελειώνουν.

Νικήσαμε, λέμε. Οι εχθροί μας σιμώνουν.

Κι η πράξη ζωής μας, μιας χίμαιρας μύθος.

 

Του δράματος ύβρη μετάνοια ζητάει,

ικέτιδα χώρα, ψυχή που λυγάει.

Της νέμεσης μοίρα, λαέ των Ελλήνων,

προσμένεις της κάθαρσης ήχους σειρήνων.

Η ελπίδα, το μέλλον. Κι ο χρόνος κυλάει…

 

Η νύχτα ατέλειωτη, ακόμη να φέξει,

φεγγάρι με ήλιο κρυφτούλι να παίξει.

Γεννήθηκες τέλειος, πνοή Μακεδόνων,

απόκριση να βρουν γιατί των αιώνων.

Τα πάντα, τα είπες. Με μία σου Λέξη!

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

Έπαινος Ε.Λ.Β.Ε. 2016

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου