Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια

Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα

Αυτό να θυμάσαι

Ένα αστέρι σε ρηχό ουρανό

Βήματα να τρεκλίζουν στα αγκάθια

Να ποθούν τα μάτια ένα ξέφωτο

Κι η καρδιά να γρατσουνίζει, αδιέξοδα

Η πλάνη φωτοστέφανο, φορεμένη στα μαλλιά

Κάλπικη μαγεία οι λέξεις

Χαμένες μέσα στην ψευδαίσθηση

Κάηκαν προτού τις πλάσω

Τα δάκρυα στάχτες νωπές

Μην κλάψεις

Αρνήσου τώρα

Αρνήσου με τώρα...

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!