Ασέλγεια

28.11.2016

man_thinking

«Αν δεν ποτίσεις τη γλάστρα σου, θα την ποτίσει άλλος». Ποιος «άλλος»; Μα, τι τώρα…; Η μικρή το πήγαινε το γράμμα. Αυτός την τάιζε, αυτός την πότιζε κι όμως… υπήρχε «άλλος»! Και του Γιώργου του 'κανε τσαλιμάκια! Ο «άλλος» ήταν ο Γιάννης, ο χαϊδεμένος γιος της Λέλας, δυο σπίτια παρακάτω. Το τσογλάνι αυτό, που κυκλοφορούσε με στρατιωτικό αμπέχονο από μόδα και μαλλί αφάνα, σαν αδερφή. Αδερφή θα ήταν. Όλοι αυτοί οι μακρυμάλληδες αδερφές ήταν. Ένας αλήτης ήτανε, που είχε κάψει τ’ αρχεία του σχολείου του. Άλλο που δεν αποδείχτηκε. Όλοι το ήξεραν.

Το «τσογλάνι» αυτό, που στο μυαλό του Γιώργου ήταν ο ανταγωνιστής, αγαπούσε τη Ζωή! Στο όνειρό του έβλεπε συχνά πως σκότωνε τον πατριό της, να την αφήσει επιτέλους ήσυχη, να ξεβρομίσει κι ο τόπος. Τι  άντρας ήταν, να μην μπορεί να τη σώσει. Τι τον σταματούσε, γαμώτο, τι; Έτσι βασανιζόταν και, όταν έβαλε φωτιά στα γραφεία του χουντικού κωλοσχολείου, που δεν την προστάτεψε, κι ας ήξερε, νόμιζε πως έκαιγε ζωντανό το γουρούνι. Δεν μπόρεσε ποτέ να τον αντιμετωπίσει και ήταν πια σίγουρος πως ήταν δειλός. Δειλός δεν ήταν ο Γιάννης, όχι. Ήταν ένα αγόρι με «τον ήλιο στα μαλλιά και μια χρυσή καρδιά»! Δεν ήταν φονιάς κι αυτό ήταν όλο…

Εκεί γύρω στα εβδομήντα του χρόνια ο Γιώργος θα έλεγε: «Μακάρι να ζούσε τώρα ο Γιαννάκης. Θα κάναμε παρέα...»! Μα…, έτσι δε γίνεται πάντα με τους αγγέλους και με τους ήρωες; Έτσι όπως έγινε και με τον Ιησού, που συγκέντρωνε και τις δυο παραπάνω ποιότητες; Πρώτα ο εξευτελισμός κι η σταύρωση κι έπειτα η προσκύνηση της -ακίνδυνης πια- εικόνας! Δεν είναι μεταμέλεια. Είναι υποκρισία!

_

γράφει η Κλεοπάτρα Θανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου