Ατελείωτες ώρες σπατάλης

23.07.2017

Στις ατελείωτες ώρες που σπαταλώ κάθε μέρα, οι ώρες, οι μέρες και οι μήνες που περνούν, μοιάζουν πλέον όχι σταγόνα στον ωκεανό της ζωής μου, αλλά ένας χείμαρρος που με παρασέρνει με φόρα τρομακτική στης ζωής τα πάθη, τις ευθύνες και τα λάθη (;)

Κάποιος μου είπε πως είμαι δυνατή, αλλά φοβάμαι την ίδια μου την δύναμη, ότι θέλω να πετυχαίνω, αλλά αγχώνομαι φοβάμαι το μέλλον.  Λες και μας είπες κάτι καινούριο… Όταν στα λέει κάποιος τρίτος τουλάχιστον νιώθεις τότε την ανάγκη να αναζητήσεις το εγώ σου, τις ευθύνες και τα λάθη σου.

Με τον φόβο του μέλλοντος καθώς θα κοιμάσαι, πάλι οι ώρες του τώρα θα χαραμίζονται, ξάφνου θα λυπάσαι. Βρίσκεις τα λάθη σου, μα τα επαναλαμβάνεις. Τις συνέπειες που τώρα δεν βλέπεις, θα τις βρεις σε εκείνο τον φόβο με τύψεις. Χάνεις και χάνεις, όσα κερδίζεις δεν φτάνουν τον χρόνο να ιάνεις.

Γράφεις και γράφεις, όσα νιώθεις και δεν βλέπεις που κάποτε θα κοιτάς και θα γελάς (μακάρι). Ένα δάκρυ νοερό, ένα μίσος παροδικό είναι όλα όσα ακόμα λέω σαν 18χρονο. Είναι σαν κατάθλιψη που έρχεται και περνά, μα σ ’αρέσει. Όσο πιο αλλόκοτη είναι η ζωή, τόσο πιο αλλόκοτα ζήσε.

Αφού τώρα έχεις πάθη, λάθη και ευθύνες μάθε τώρα κολύμπι και άσε τις χαρτορίχτρες.

 

_

γράφει η Ζωή Κώτσου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου