Αυλαία

29.08.2017

Μονόχειρες σε παρόν δύσβατο

Σε απόσταση ασφαλείας

Θεατές και πρωταγωνιστές

Σε έργο τραγικό ή σε κωμωδία

Η παράσταση συνεχίζεται

Μετά από τόσα παρατεταμένα χειροκροτήματα

Βραβεία, επαίνους, διθυραμβικές κριτικές

«Θέλεις να φύγουμε;» μου είπες

Ξεφύλλιζα το παιδικό μου ημερολόγιο

Και δε σε πρόσεχα

Το βλέμμα μου έπεσε τότε σε κάτι επιστολές

Ξεφτισμένες σελίδες προς άγνωστο παραλήπτη

Ένα χαμόγελο ειρωνείας

Σημαδεύει το πρόσωπό μου στον καθρέφτη απέναντι

Αυτά τα γράμματα φέρνουν τη στάμπα του παρελθόντος

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη

Ο χρόνος σάπισε κάτω απ΄τα βλέφαρα

«Άλλαξε επιτέλους το σταθμό στο ραδιόφωνο χρυσέ μου,

δεν αντέχω άλλο αυτήν την καταθλιπτική μουσική...»

Δεν απαντάς τίποτα και το κλείνεις

Η σιωπή σου μου φωνάζει πάλι

«Θέλεις να φύγουμε;»

Κάνω πως δεν ακούω

Πάλι

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω

Πάλι

Στις επόμενες ερωτήσεις σου ανοίγω το ραδιόφωνο

«Γιατί δε μιλάς;»

«Γιατί δε φωνάζεις;»

«Γιατί δεν ουρλιάζεις;»

«Γιατί δεν κλαις;»

«Γιατί δε γελάς;»

«Γιατί δε ρωτάς;»

«Γιατί δεν απαντάς;»

«Γιατί δε φεύγουμε;»

«Γιατί δε φεύγεις;»

«Γιατί δε φεύγω;»

Η ίδια καταθλιπτική μουσική πάλι

Τι διαβολική σύμπτωση αλήθεια

Ή μήπως η εκδίκηση του χρόνου

Η αυλαία πέφτει δίχως απάντηση

Έχει μια στάμπα πάνω της

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη



Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χριστινα Σουλελε

    “Θελεις να φυγουμε;” και το ερωτημα παραμενει αναπαντητο. Ακομη κι οταν η αυλαια κλεινει γιατι οι σταμπες δυσκολα φευγουν. Πολυ δυνατο Αννα! Καλο φθινοπωρο σου ευχομαι.

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Χριστίνα μου να είσαι καλά! Καλό φθινόπωρο να έχουμε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου