Αυλαία

29.08.2017

Μονόχειρες σε παρόν δύσβατο

Σε απόσταση ασφαλείας

Θεατές και πρωταγωνιστές

Σε έργο τραγικό ή σε κωμωδία

Η παράσταση συνεχίζεται

Μετά από τόσα παρατεταμένα χειροκροτήματα

Βραβεία, επαίνους, διθυραμβικές κριτικές

«Θέλεις να φύγουμε;» μου είπες

Ξεφύλλιζα το παιδικό μου ημερολόγιο

Και δε σε πρόσεχα

Το βλέμμα μου έπεσε τότε σε κάτι επιστολές

Ξεφτισμένες σελίδες προς άγνωστο παραλήπτη

Ένα χαμόγελο ειρωνείας

Σημαδεύει το πρόσωπό μου στον καθρέφτη απέναντι

Αυτά τα γράμματα φέρνουν τη στάμπα του παρελθόντος

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη

Ο χρόνος σάπισε κάτω απ΄τα βλέφαρα

«Άλλαξε επιτέλους το σταθμό στο ραδιόφωνο χρυσέ μου,

δεν αντέχω άλλο αυτήν την καταθλιπτική μουσική...»

Δεν απαντάς τίποτα και το κλείνεις

Η σιωπή σου μου φωνάζει πάλι

«Θέλεις να φύγουμε;»

Κάνω πως δεν ακούω

Πάλι

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω

Πάλι

Στις επόμενες ερωτήσεις σου ανοίγω το ραδιόφωνο

«Γιατί δε μιλάς;»

«Γιατί δε φωνάζεις;»

«Γιατί δεν ουρλιάζεις;»

«Γιατί δεν κλαις;»

«Γιατί δε γελάς;»

«Γιατί δε ρωτάς;»

«Γιατί δεν απαντάς;»

«Γιατί δε φεύγουμε;»

«Γιατί δε φεύγεις;»

«Γιατί δε φεύγω;»

Η ίδια καταθλιπτική μουσική πάλι

Τι διαβολική σύμπτωση αλήθεια

Ή μήπως η εκδίκηση του χρόνου

Η αυλαία πέφτει δίχως απάντηση

Έχει μια στάμπα πάνω της

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη



Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χριστινα Σουλελε

    “Θελεις να φυγουμε;” και το ερωτημα παραμενει αναπαντητο. Ακομη κι οταν η αυλαια κλεινει γιατι οι σταμπες δυσκολα φευγουν. Πολυ δυνατο Αννα! Καλο φθινοπωρο σου ευχομαι.

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Χριστίνα μου να είσαι καλά! Καλό φθινόπωρο να έχουμε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου