Αυτά τα δέντρα

26.05.2017

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι.
Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν.
Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά
αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους
με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει.
Αυτά τα δέντρα ριζώνουν στο χώμα που σκεπάζει τις άσαρκες πια ελπίδες.
Αυτά τα δέντρα μην τα λυπάσαι.
Το χάραμα μαζεύουν το φως που μάταια ψάχνει
την ίριδα των πενθούντων.

Στις ρίζες τους αναρριχώνται γυμνές φλέβες και στον κορμό τους
κυλά το αίμα όσων δεν πρόκαμαν να επιστρέψουν
ένα πρωινό του καλοκαιριού στο σπίτι
και βρήκαν κρεβάτι κάτω από το χώμα να πλαγιάσουν.

Κοκαλιασμένα των παιδιών κορμιά
που αποχωρίστηκαν από της μάνας τους το στέρνο
χωρίς να χορτάσουν γάλα και ηδονή
κάθε απόγευμα παίζουν κρυφτό
ανάμεσα στα παγωμένα μνήματα
με τα ανοιχτά μάρμαρα.
Κι αν κάποιο απ’ αυτά ξεμακρύνει  στους ζωντανούς,
την παλιά του ζωή να βρει
και στης μάνας του το δωμάτιο να ψάξει
την ξεχασμένη κούνια με τα πολύχρωμα σεντόνια
που εδώ και χρόνια κανένα δεν τη  λικνίζει νανούρισμα
το βράδυ την πόρτα του Άδη θα βρει κλειστή.
Ο Θάνατος δεν συγχωρά αυτούς που τη ζωή θυμούνται.

Αυτά τα δέντρα τις ζωές των ανθρώπων κουβαλούν πάνω τους,
και τους τελευταίους πριν τους φυτέψουν αναστεναγμούς
ψιθυρίζουν στα νυχτοπούλια που φωλιάζουν στα ραγισμένα κρανία
και στις σφιχταγκαλιασμένες παλάμες
αυτών που τα δάχτυλα έπλεξε ο θάνατος
σε ένα μακάβριο κουβάρι.

- Τι νεκρική νηνεμία έχουν οι τάφοι, τα λιμάνια των ψυχών,
εκεί που ρίχνει άγκυρα η ζωή!
Πόσα λουλούδια ευωδιάζουν λιβάνι και σάπια σάρκα
κάθε που ο νοτιάς χαϊδεύει το χώμα που σκεπάζει
ό, τι από τον άνθρωπο απέμεινε!

- Τι νεκρική σιγή όταν τις σάρκες σε τάφο  στριμώχνουν
αυτών που δεν ξεπλύθηκαν σε κολυμβήθρες.
Αυτών που δεν είδαν το φως
και δεν άκουσαν των ανθρώπων τη φωνή.
Τι όμορφα που ευωδιάζει ο τάφος αυτών
που δεν βρωμάνε του βαπτίσματος τα μύρα
και έχουν τα αυτιά κλειστά στα κιτάπια του Παπά!

Αυτά τα δέντρα είναι τα δικά μου δέντρα.
Τα δικά μου χέρια τα φύτεψαν πάνω από το σώμα μου.
Με τα μακριά μου νύχια έσκαψα το λάκκο μου
και χώθηκα βαθιά στην αχαρτογράφητη των νεκρών πόλη.
Τότε που άνοιξα τις φλέβες μου
τα παρτέρια του κοιμητηρίου γέμισαν με ζωή και φως
από της καρδιάς μου τους σπασμούς που έστελναν
αιμάτινα κύματα, κομμάτια σάρκας και υγρό μεδούλι.

Στις κουφάλες τους κρυβόμουν.
Στις ραβδώσεις του κορμού τους γεννήθηκα
για να επιβεβαιώσω το χρησμό
όταν οι καμπάνες χαρμόσυνα διαλαλούσαν του Σατανά τον ερχομό.

Αυτά τα δέντρα μην τα λυπάσαι.
Από μένα συνήθισαν να τρέφονται.
Από τις δικές μου θύμισες,
από τη ζωή που δεν κατάφερα να ζήσω
-που δεν με άφησαν να ζήσω-

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    “Αυτά τα δέντρα μην τα λυπάσαι.
    Από μένα συνήθισαν να τρέφονται.”

    Μπράβο Αντρέα!!! Πολύ μου άρεσε!!!

    Απάντηση
    • Aντρέας Πολυκάρπου

      Σας ευχαριστώ πολύ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου