Αύγουστος

24.08.2017

 

Κάποιο μεσημέρι, ενός Αυγούστου διαφορετικού απ’ όσους είχαν περάσει και απ’ όσους θα έρθουν, ο ήλιος λαμπερός έκαιγε τα κορμιά των λουόμενων της ακτής. Φυσούσε λίγο, πολύ λίγο. Τόσο όσο χρειαζόταν για να μας παρασύρει η θάλασσα.

Μας ξέβρασε η θάλασσα. Μας πήρε και μας έβγαλε στην αμμουδιά σαν  φύκια, σαν δυο πράσινα μπλεγμένα φύκια.

Όπως το κύμα μας πετούσε έξω, άπλωσα το χέρι μου για να ψάξω από κάπου να κρατηθώ.  Βρήκα το δικό σου και το κράτησα σφιχτά.

Μετά με αγκάλιασες. Ξαφνικά. Απρόσμενα. Έφερες τα χέρια σου στη μέση μου και με τράβηξες κοντά σου, τα δικά μου χέρια πλέχτηκαν στον λαιμό σου και οι ψυχές μας χαμογελούσανε.

Νύχτωσε γρήγορα. Σκοτάδι απλώθηκε παντού γύρω μας και ένα ολόγιομο φεγγάρι ψηλά στον ουρανό. Δίχως αστέρια. Δίχως ελπίδες. Κι έτσι, δεν προλάβαμε να δούμε μαζί ηλιοβασίλεμα, μοναχά στο σκοτάδι προλάβαμε να ζήσουμε.

Είναι, όμως, όμορφη η θάλασσα τις νύχτες. Δεν είναι; Και εμείς είμαστε πιο όμορφοι την νύχτα. Δεν είμαστε;

Πρωί πρωί, μόλις ξημέρωσε, έτρεξες να κρυφτείς στη θάλασσα. Έπρεπε να γνώριζα, να το είχα αντιληφθεί. Δεν υπήρχε διέξοδος.

Εσύ ήσουν ο βυθός ολόκληρος και ‘γω ένα μικρό κοχύλι που έψαχνα απεγνωσμένα ένα κύμα να με φέρει στην αμμουδιά.

_

γράφει η Χριστίνα Παπαβασιλείου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Χάρης Αγγελογιάννης

    Όμορφο.Τρυφερό.Ερωτικό.Τις σκέψεις που κάνεις όταν σκάει το κύμα στην αμμουδιά.Τη νύχτα.Το ανάρτησα στο f/b.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου