Select Page

Βαρκάρης ταξιθέτης σε νεροποντή…

Βαρκάρης ταξιθέτης σε νεροποντή…

 

Λέξη δοξαστική αναζητάει συντροφιά

 Ωδή, στο μεγαλείο του ανθρώπου, να συνθέσουν

Η ελπίδα είναι φυλακή

Από ντροπή έχω κρυφτεί, λέει η χαρά

Εμείς εδώ παρόντες, πετάγονται

ο φόβος και ο πόνος...

 

 

Πάνω που έπαιρνε αγκαλιά το αγοράκι της, να του ησυχάσει το φόβο από τα αστραπόβροντα και να το κοιμίσει με ένα παραμύθι της, την σταμάτησε ο ήχος του καρτοκινητού της· στο σταθερό, και να την καλούσαν, θα ‘βρισκαν νέκρα. Έβαλε άνω τελεία στις σκέψεις της –«τι παραμύθι λες σε ένα παιδάκι που τώρα μαθαίνει για τον κόσμο·» και πάτησε το πλήκτρο ν’ απαντήσει· ήθελε το άσπρο του πουκάμισο… τώρα το ήθελε, άψογα σιδερωμένο– αυτό το κατάφερνε ευτυχώς· το ήθελε τώρα, που ο ουρανός ήταν κατάμαυρος, κι αυτή είχε πάρει το αγοράκι της αγκαλιά να το κοιμίσει με ένα κοσμητικό –προς χάρη της ψυχούλας του- παραμύθι για τον άκοσμο κόσμο που το ‘φερε να ζήσει από έρωτα κι αγάπη. Τι παραμύθι να ‘λεγε, παραμονές Χριστουγέννων, υπό το φώς δύο σπαρματσέτων, μια ολομόναχη μητέρα στο αγοράκι της, σε ένα κρύο υπόγειο δωμάτιο, με μοναδική διακόσμηση ένα άχρηστο πτυχίο, στόχο για τα βελάκια της… Κανένα από αυτά που άκουγε η ίδια, στα ευτυχισμένα παιδικά της χρόνια… Θα του έλεγε ένα δικό της παραμύθι, γεμάτο φως - για το σεργιάνι της ψυχούλας του στον σκιερό της κόσμο. «Μια μικρή αναβολή αγάπη μου… κάνε λίγη υπομονή ήρωά μου… μείνε λίγο μόνος στο κρεβατάκι σου… τέσσερα στενά πιο κάτω… ούτε που θα το καταλάβεις πως έλειψα… Έτσι μπράβο· μα τι σοφό παιδί που έχω εγώ, τι τυχερή μανούλα! Και να το ξέρεις… δεν πρόκειται εγώ να σου ζητώ πρωτιές, ούτε πτυχία… μονάχα αυτό· να είσαι πάντα σοφός, όπως τώρα!» Τύλιξε το παιδί στην κουβερτούλα του, να κρατηθεί ζεστό έξω από την αγκαλιά της και προσηλώθηκε στο δίπλωμα του πουκάμισου· απόλυτα συμμετρικό έπρεπε να είναι, δεν είχε το παραμικρό περιθώριο απόκλισης. Το έσχατο εισόδημά της, το γάλα του παιδιού της ήταν πια ζήτημα συμμετρίας… α, και ηλεκτρικού ρεύματος που πια ήταν κομμένο· ίσα που πρόλαβε να το σιδερώσει αυτό το ρούχο· τι θα του έλεγε αν δεν… Μα τι έπαθε, ποιος της δίνει χρόνο να καθυστερεί με υποθέσεις, ή να ψάχνει πώς θα έχει αύριο ρεύμα για να πλένει και να σιδερώνει; Έβαλε το διπλωμένο πουκάμισο σε μια από τις νάιλον σακούλες που της είχε αγοράσει ο πελάτης γι’ αυτό τον σκοπό, έδωσε ένα παρατεταμένο φιλί στο μωρό της κι ανέβηκε τις σκάλες. Οι πρώτες χοντρές σταγόνες είχαν αρχίσει κιόλας να πέφτουν. Καθάρισε τα γυαλιά της, μην την καθυστερεί η θολούρα και έφυγε τρέχοντας.

Ο δρόμος είχε μεταμορφωθεί σε ορμητικό ποτάμι. «Μην εμπιστεύεσαι τα λόγια των πολιτικάντηδων για το καλό. Δεν το μπορούν γιατί δεν το γνωρίζουν. Στα λόγια τους για το κακό να δίνεις σημασία και να παίρνεις τα μέτρα σου» της έλεγε ο πατέρας της. Ο πατέρας της όμως ήταν καταθλιπτικός. Αυτή εμπιστεύτηκε τη νέα δημαρχίνα που είχε υποσχεθεί πως από την επομένη της εκλογής της θα έβαζε μπροστά τη διευθέτηση του ρέματος. Όλα ήταν έτοιμα: μελέτες, χρηματοδότηση, προκήρυξη του διαγωνισμού. Η διευθέτηση θα τελείωνε σε έξι το πολύ μήνες. Την εμπιστεύτηκε και έτρεξε πολύ για την προεκλογική της εκστρατεία, με το μωρό στην αγκαλιά. Δεν αναζήτησε άλλο κατάλυμα. Ήταν ζωτικής σημασίας να μείνει στο φτηνό της νοίκι. Οι μήνες πέρασαν και το ρέμα εκεί, στην ίδια κατάσταση, έτοιμο πάντα να ξεχειλίσει.

Πιασμένη από ένα στύλο σήματος της τροχαίας, αγωνίζεται να μην παρασυρθεί από τα λασπόνερα, με τον νου στο λατρεμένο της… μην πάθει τίποτε ο θησαυρός της, σ’ εκείνο το υπόγειο! Η τρέλα την κυριεύει. Διακόσια μόνο μέτρα μακριά του και να μην μπορεί ούτε βήμα προς το μέρος του. Όχι όμως, αυτή δεν θα υποκύψει, δεν θα παραδοθεί στην τρέλα σαν τον πατέρα της. Εκείνος δεν είχε ένα αγγελούδι, να τον περιμένει να το σώσει από τον φόβο και από τα λασπόνερα που ανέβαιναν προς την κούνια του. Εκείνος, μαζί με την επιχείρησή του, είχε χάσει και το ενδιαφέρον του για τη ζωή, ώσπου και η ζωή, κάποια στιγμή, έπαψε να ενδιαφέρεται για κείνον. Ποτέ δεν συμφωνούσε μαζί του, πως υπάρχουν μόνο συμφορές και πως κάθε συμφορά που λες πως πέρασε ήταν προάγγελος μιας άλλης, χειρότερης. Όχι, αυτή είναι δυνατή, θα αντέξει την επίθεση του νερού, θα το νικήσει και θα φτάσει στο παιδί της. Αξιοποιεί κάθε μόριο δύναμης που της έχει απομείνει, να σφιχταγκαλιάσει με χέρια και με πόδια την μεταλλική κολώνα που την κρατά εκεί, κοντά στο μωρό της, διακόσια μόνο μέτρα μακριά του, μιας ανάσας απόσταση. Αναζητά μια σκέψη να σταματήσει το χρόνο στα μέλη της, μέχρι να φανεί το θαύμα που είναι σίγουρη πως θα φανεί. «Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια/ Τις πνίγουν οι νεροποντές» Πόσο αισιόδοξοι αυτοί οι στίχοι του Λουντέμη! Και τους θυμήθηκε τώρα ακριβώς που τους χρειάζεται, να σταματήσουν στα μέλη της το χρόνο. Το θαύμα! Ορίστε που έρχεται! Ένα ταξί, που μόλις πέρασε μπροστά απ’ το υπόγειό της, κατηφορίζει προς το μέρος της, αργά –τελετουργικά, σταθερά, σαν πλεούμενο ανεπηρέαστο από τον χαμό γύρω του- Ο χρόνος επιστρέφει στα μέλη της. Τα χέρια της έχουν παγώσει, δεν την κρατάνε άλλο. Αλλά όχι, την περιμένει ο άγγελός της με εκατό χρόνια ζωής μπροστά του· το ταξί πλησιάζει… θα αντέξει μέχρι να την φτάσει. Το ταξί σταματά και η πόρτα του ανοίγει. Με το που μπαίνει, δεν νιώθει πια κανένα πόνο, καμιά εξάντληση. Αλλά… το μωρό της… πρέπει να πάει στο μωρό της! «Είσαστε ένας ήρωας!… τι λέω τώρα; Ένας άγιος είσαστε! Ποιος άλλος ταξιτζής είναι τώρα στους δρόμους να περιμαζεύει μισοπνιγμένους; Αλλά τις ευχαριστίες μου αργότερα· τώρα σας ικετεύω να γυρίσουμε λίγο πίσω, διακόσια μέτρα μόνο, να πάρουμε το μωρό μου που κινδυνεύει!» «Δεν υπάρχει επιστροφή κοπέλα μου, μόνο ανοιχτός ορίζοντας μπροστά… αλλά πέρασα και πήρα πρώτα το μωρό σου… κάθεται δίπλα σου...» Γυρίζει και βλέπει τ’ αγοράκι της, ήρεμο και γαλήνιο, ένα αγγελούδι… «Όχι όμως ταξιτζής, βαρκάρης ταξιθέτης» συστήνεται το αόριστο περίγραμμα στη θέση του οδηγού…

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

5 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    ΈΜΕΙΝΑ ΕΝΕΉ. Τα συγχαρητήριά μου . Υπέροχο και καθόλου μελο.ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

    Απάντηση
    • ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

      Να είστε καλά και να μας εμψυχώνετε με τα δικά σας. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Ένα υπέροχο κείμενο σε όλα του γεμάτο ευαισθησία και ανθρωπιά. Από αυτή που λείπει του κόσμου που περιγράφεις Απόστολε… Μας συγκίνησες..και προσωπικά με βούρκωσες.. Σε ευχαριστούμε. Καλά και όμορφα Χριστούγεννα γεμάτα από υγεία ευτυχία και αγάπη εύχομαι μέσα από την καρδιά μου.

    Απάντηση
    • ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

      Σ’ ευχαριστώ Μάχη. Καλές γιορτές. Να είστε πάντα καλά στην όμορφη οικογένειά σου.

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιωτη

    Πως να μην συγκινηθούμε και να βουρκωσουμε…. Χρόνια πολλά να είστε καλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!