Σχετικό το λάθος

1.01.2017

Διψώ για ουρανό

Για τα νερωμένα σύννεφα,

για όσα κρύβονται ‘κει ψηλά

 

Διψώ για όσα σε ευχές μαζεύονται

και χορταίνουν ψιθύρους

Για όλα ‘κείνα που τα μάτια κόμπιασαν

τα βλέφαρα να λυγίσουν,

ν’ απλώσουν σε χέρια

τετράφυλλες μαργαρίτες

Δύο για μένανε

και δύο

για όποιον κοπιάσει,

λίγο πριν το ξέσπασμα της αλλαγής του Χρόνου.

Και τούτος αλλάζει

Αλλάζει φορεσιά και κατάληξη

Μα μυρωδιές ανίκανος είναι

να κουβαλήσει νέες

Τις ίδιες φέρει,

σαν ψυχή σε μετενσάρκωση,

λες και τα λάθη του προηγούμενου

δεν ήταν αρκετά

Δεν ήταν, το φωνάζω

Δεν ήταν, θέλω κι άλλα.

Θέλω να αγαπώ

κι ας είναι λάθος

Να ερωτεύομαι,

να κινδυνεύω, να ισορροπώ

κι ας είναι λάθος

Να χάνομαι, να τραγουδώ

κι ας λένε πως είναι λάθος

Να χάνω τη γη,

τα βήματα

Τα σκοτάδια στο μέτρημα,

τη λογική μ’ ένα ποτήρι κρασί

Να προσμένω μάγισσες στιγμές,

εξετάσεις να δώσω σε ξόρκια,

μήπως και τα ξημερώματα

χρώματα αλλάξουν

Κι ας είναι λάθος.

 

Διψώ για ουρανό

Γι’ αστέρια σκοτεινά,

λίγο πριν το χάσιμό τους

Για ‘κείνα που ο ορίζοντας ξεχνά

τον γυρισμό και μπερδεύεται στον μίτο του

Διψώ για λάθη,

που νέες καταιγίδες κουβαλούν,

μήπως και με ξεπλύνουν

Μήπως και με μπαλοθιές

νέους αστερισμούς καταφέρω να φτιάξω

Μήπως στην ξενιτιά

η σφαίρα ταυτότητα αλλάξει κι όνομα.

 

«Όνομα;», με ρώτησε.

«Αυτοκαταστροφή», απάντησα δίχως δισταγμό.

«Επίθετο;», συνέχισε καθώς με κοιτούσε στραβά.

«Δε θυμάμαι. Αν θέλετε, σας περιγράφω λάθη», αποκρίθηκα χαμογελαστός.

 

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ όμορφη…δίψα Βασίλη! Χρόνια σου πολλά και πάλι και μια καλή χρονιά με υγεία και λέξεις…

    Απάντηση
    • Βασίλειος Μαντικός

      … το νέο έτος οι λέξεις ας βρουν την πηγή της Ψυχής κι ας φανερωθούν… ας γενεί τούτος ο Χρόνος για νια φτερουγίσματα… Χρόνια Καλά Μάχη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου