Βιογραφία

25.05.2017

 

 

 

 

 

Όλη του η ζωή,
ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος.
Άπλωνε τα χέρια του
κι έφτανε ως τ’ ακρινά του κόσμου.
Το ’να στης μοναξιάς το γλύκασμα
και τ’ άλλο στο φέγγισμα του ονείρου.
Χωρίς απαντοχές,
δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες.
Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά
και πότε αναθυμώντας λόγια ξένα.

Όλη του η ζωή,
ένα παράθυρο κλειστό και μια σχισμή στο χρόνο.
Δίπλωνε τις πεθυμιές
κι ευδαιμόνευε στο ησυχαστήριό του.
Άλλοτε με μια μοναχική σε συμπόσιο τελετή
και άλλοτε με μια ακόμη σε απόδειπνο καταφυγή.
Δίχως θύμησες,
ασκήτευε στη σιωπή και τη φαντασία.
Για το γαλήνεμα της ψυχής και το απάγκιο,
για το ημέρεμα του νου και τη λησμοσύνη.

Όλη του η ζωή,
ένα ιστόρημα λειψό και μια επανάληψη δειλή.
Σύναζε τις αλήθειες του
και σμίλευε την καθημερινότητά του.
Με μια αυτάρεσκη εντρυφή στις βεβαιότητές του
κι έναν ανύποπτο εγκλεισμό στις συνήθειές του.
Χωρίς πειρασμούς,
γήτευε την κάθε αρχή και εξάγνιζε το τέλος.
Ενδόμυχα, ως αρετή η αίρεση και ο αφορισμός
και ως τελείωση η αποδοχή και ο καθαρμός.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ελένη, σ’ ευχαριστώ πολύ.Τιμώ την …Ελένη μ’ ένα ποίημά μου.Διαβασέ το.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου