Βρέχει σταγόνες αγάπης

11.06.2017

 

Πάει καιρός που η ψηφιακή πένα μας, χόρευε ρυθμικά και ένιωθε την ανάγκη να παίξει με τις νότες και τις λέξεις.

Πάει καιρός που η καρδιά της υπαγόρευε να γράψει για την αγάπη μας.

Πάει καιρός που αμέλησα να φορέσω την πανοπλία μου, μην τυχόν οι λαβωματιές από τον έρωτα με αφήσουν παράλυτη στα καίρια σημεία.

Η βροχή με το αποψινό μουρμουρητό της, με ξύπνησε πριν λίγο.

Κλείνω τα μάτια, μεταφέρομαι νοερά κοντά σου. Σε κοιτώ με ένα χαμόγελο άδολης αγάπης. Πόσο όμορφος είσαι!

Τώρα πιο πολύ, τώρα που η κάθε στιγμή μας, μετατρέπεται σε μια φερέγγυα υπογραφή μεταξύ έρωτα και χρόνου.

Πάντα σου έλεγα πως στην αγάπη δεν υπάρχουν συμβόλαια. Ψεύδομαι. Υπάρχουν!

Είναι συμβόλαια με σκληρούς όρους, αρχικά θεωρείς ότι αποτελούν μονάχα μια απλή ανάγνωση, ανώδυνη, μα κάπου εκεί στα ψιλά γράμματα, κρύβεται όλη η αναλγησία τους. Σε δεσμεύουν για μια ζωή και ακόμα παραπέρα. Σε δεσμεύουν να αγαπάς παντοτινά και να πονάς γλυκά σε κάθε θύμηση.

Αχ! αυτή η αγάπη σου! Αυτή που είχα την ευλογία να λάβω, να ζήσω.

Μια κολυμβήθρα του Σιλωάμ, που ευτύχησα να κολυμπήσω μέσα της.

Και είδα το φως της αγάπης για πρώτη φορά.

Δεν είμαι πια τυφλή.

Βλέπω με τα καθάρια και ορθάνοιχτα μάτια της αγάπης.

Σήμερα οι σταγόνες της βροχής με καλούσαν να γράψω με το μελάνι της μοναξιάς, μπλε και καθάρια όπως αυτές μονάχα ξέρουν να είναι.
Διάφανη η αγάπη μου παραδόθηκε αμαχητί στο βασίλειό σου. Στο βασίλειο της μαγικής αγάπης σου.
Ναι, μαγική, γιατί μαγικές ιδιότητες και χαρίσματα κρύβονται, όταν ξέρεις να αγγίζεις την ψυχή του άλλου.

Εσύ με άγγιξες! Εσύ με μάγεψες!

«Η αλήθεια βγαίνει χυτή σαν το νιόκοπο άγαλμα, μόνον μέσ’ από τα καθάρια νερά της μοναξιάς· κι η μοναξιά της πένας είναι από τις πιο μεγάλες»
Ο. Ελύτης

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Για τα μάτια σου μόνο

Για τα μάτια σου μόνο

Πάντα κοιτούν χαμηλά. Δε λοξεύουν αριστερά και δεξιά. Δεν είναι αδιάκριτα, βλέπουν μπροστά. Δεν είναι φλύαρα, μα ούτε απαιτητικά. Μιλούν λίγο και σοφά. Χαρακτηριστικά τους η ευγένεια και η ομορφιά. Μισούν το ψέμα. Δεν κρύβονται, είναι πάντα ακάλυπτα. Βγάζουν αλήθειες...

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Όνειρα ανεκπλήρωτα

Είχε νυχτώσει από ώρα καθώς γέμιζε το στενό ψηλό ποτήρι ως επάνω, με το χρυσοκίτρινο υγρό. Τσίπουρο παλαιωμένο σε δρύινο βαρέλι, το αγαπημένο του ποτό, εδώ και πολλά χρόνια. Τον βοηθούσε να σκεφτεί και να ταξιδέψει, μόνος όπως έκανε πάντα, μιας και δεν έμαθε ποτέ τον...

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου