Βροχή ανθών σε κάδρο

2.10.2017

Πρόσωπο από μπογιά

σκυφτό, γεμάτο νερό

τα μαλλιά του.

Πυρκαγιά πυρετού 

τα μάγουλά του.

Μάτια, δάκρυα 

νωπής λαδομπογιάς.

Κραυγάζει βοήθεια 

καταμεσής του πελάγους 

των ανθρώπων.

Πρόσωπο βαμμένο υπερβολικά.

Καρνάβαλος συναισθημάτων 

σε μια εποχή ψυχικού χιονιά.

Βρέχει πάνω στα ματοτσίνορά του.

Τρέχει η φωτιά των χειλιών του

ξηλωμένη κλωστή.

Ένας ακόμα κόμπος σχοινί στη θηλιά του κόσμου.

Σήμερα πνίγεσαι εσύ, 

όμορφη.

Η μόνη ζωγραφιά της ζωής μου.

Μαραίνονται οι πυρόξανθες τούφες 

πάνω από το μέτωπό σου. 

Τις κάμωσα με ξενύχτια υπνοβασίας στα όνειρά μου.

Κλείνουν οι βαθουλωτές κόχες σου. 

Σαν ξύλινα μουσικά κουτιά που σωπαίνει 

το μελωδικό παράπονό τους.

Βαραίνουν τα βλέφαρά σου στην τόση υγρασία,

ζητούν ύπνο. 

Σκουραίνει η λάσπη της σάρκας σου

τα φτερά μου.

Φθίνει η ανάσα σου μέσα μου.

Χάνω κάθε μέρα τον ρυθμό της.

Κι αυτή η άτιμη, η μπόρα, δεν λέει 

να κοπάσει.

Λίγο λίγο, καταμεσής των ουρλιαχτών μου

σε σφάζει.

Δεν προλαβαίνει το πινέλο να σε σώσει.

Δεν προφταίνουν οι λέξεις να σε κλειδώσουν 

αδιάβροχη.

 

Ουρανέ, σταμάτα να με κοιτάζεις.

 

Πρόσωπο της βροχής

μείνε κοντά μου.

Φθινόπωρο είναι θα περάσει.

Είναι απέθαντη η μοναξιά

δίχως τη φωνή σου

το βράδυ

να ξενυχιάζει

τα αγκάθια των ανθρώπων.

 

Φθινόπωρο είναι. 

Δεν θα του περάσει.

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου