Βροχή ανθών σε κάδρο

2.10.2017

Πρόσωπο από μπογιά

σκυφτό, γεμάτο νερό

τα μαλλιά του.

Πυρκαγιά πυρετού 

τα μάγουλά του.

Μάτια, δάκρυα 

νωπής λαδομπογιάς.

Κραυγάζει βοήθεια 

καταμεσής του πελάγους 

των ανθρώπων.

Πρόσωπο βαμμένο υπερβολικά.

Καρνάβαλος συναισθημάτων 

σε μια εποχή ψυχικού χιονιά.

Βρέχει πάνω στα ματοτσίνορά του.

Τρέχει η φωτιά των χειλιών του

ξηλωμένη κλωστή.

Ένας ακόμα κόμπος σχοινί στη θηλιά του κόσμου.

Σήμερα πνίγεσαι εσύ, 

όμορφη.

Η μόνη ζωγραφιά της ζωής μου.

Μαραίνονται οι πυρόξανθες τούφες 

πάνω από το μέτωπό σου. 

Τις κάμωσα με ξενύχτια υπνοβασίας στα όνειρά μου.

Κλείνουν οι βαθουλωτές κόχες σου. 

Σαν ξύλινα μουσικά κουτιά που σωπαίνει 

το μελωδικό παράπονό τους.

Βαραίνουν τα βλέφαρά σου στην τόση υγρασία,

ζητούν ύπνο. 

Σκουραίνει η λάσπη της σάρκας σου

τα φτερά μου.

Φθίνει η ανάσα σου μέσα μου.

Χάνω κάθε μέρα τον ρυθμό της.

Κι αυτή η άτιμη, η μπόρα, δεν λέει 

να κοπάσει.

Λίγο λίγο, καταμεσής των ουρλιαχτών μου

σε σφάζει.

Δεν προλαβαίνει το πινέλο να σε σώσει.

Δεν προφταίνουν οι λέξεις να σε κλειδώσουν 

αδιάβροχη.

 

Ουρανέ, σταμάτα να με κοιτάζεις.

 

Πρόσωπο της βροχής

μείνε κοντά μου.

Φθινόπωρο είναι θα περάσει.

Είναι απέθαντη η μοναξιά

δίχως τη φωνή σου

το βράδυ

να ξενυχιάζει

τα αγκάθια των ανθρώπων.

 

Φθινόπωρο είναι. 

Δεν θα του περάσει.

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου