Βυθισμένος

29.07.2017

 
 
Ήρθα, θυμάσαι;
Σε πλησίασα, με πρόσεξες;
Καθόσουν σε μια πολυθρόνα
Σε παρατήρησα καλύτερα,
Πόσο πολύ είχες αλλάξει.
Είπα ένα γεια και σίγησα
Το βλέμμα σου ήταν στο κενό,
Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο.
 
Δεν μιλούσες, μόνο χαμογελούσες.
Άραγε ένιωθες την παρουσία μου;
Θυμόσουν το όνομά μου;
Ο κόσμος σου, ήταν καλύτερος
από το δικό μου;
Φοβόσουν; Λυπόσουν; Πονούσες;
Έμοιαζες τόσο γαλήνιος εκεί,
Βυθισμένος στο δικό σου κόσμο.
 
Ήθελα τόσα να σου πω,
Μα σώπαινα. Δειλία ίσως;
Έψαχνα καιρό να βρω να πω
Τις σωστές λέξεις. Μάταια όμως.
Τι να έλεγα; Θα με άκουγες;
Θα σε άφηνε το σκοτάδι σου να με προσέξεις;
Έτσι, έμενα να σε κοιτάζω όπως ήσουν
βυθισμένος στο δικό σου κόσμο.
 
Πόσο με τρόμαζε το σκοτάδι των ματιών σου.
Πόσο λυπόμουν για τις στιγμές που έχασα, μακριά σου.
Μα τι σημασία έχουν όλα τώρα; Εσύ είσαι πια
βυθισμένος στο δικό σου κόσμο…
 
_
γράφει η Μαίρη Κάντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου