Γέφυρα ανθρωπιάς

20.03.2017

Της θάλασσας οι σκόπελοι, τα βράχια, οι νησίδες,

άμοιρων ναυαγών ψυχών σωσίβιες ελπίδες…

Πέλαγος, να 'σουν μια αγκαλιά κι ένα φιλί το κύμα,

για να μην πνίγονται παιδιά, μάνες μην κλαιν σε μνήμα.

Ωκεανέ, πώς στένεψες; Πόσο μικρός φαντάζεις…

Σύνορα φράχτες σ' έκλεισαν. Μια φυλακή μού μοιάζεις.

 

Γέφυρα ρίχνω σου, Ανθρωπιά, χέρι βαστώ του πόνου

ποτές μη λείπει η συντροφιά. Βασανισμένων πλήθος,

λεύτερη να 'χετε φωλιά, μακριά από βέλη φθόνου,

να μη σας βρίσκει το κακό. Ζωή σημαίνει: ήθος!

 

 Στεριά μου, αίμα μου και γη, χώμα τού σώματός μου,

μου ξεριζώνουν την καρδιά, δεν είμαι ο εαυτός μου.

Χώρα μου, πέτρα και κορφή, ρίζα μου και εστία,

καμπάνες σου έχεις τις βροντές τού Ξένιου του Δία.

Όσα δεντρά 'χει ο τόπος μου και κλώνους το κορμί μου,

τόσα σπουργίτια πρόσφυγες κουρνιάζουν στην ψυχή μου .

 

Γέφυρα  -  Αγάπη, στέριωσε, για να διαβεί το δάκρυ

και να περάσει αντίπερα, στ΄αντίσκηνο του γέλιου.

Βρεφοκρατούσα Παναγιά θηλάζει απ' άκρη σ' άκρη

τ΄άγια Παιδιά όλης της γης με νάματα Ευαγγελίου.

 

 Πού να 'βρω άστρα τ' ουρανού, πού να 'βρω γαλαξία,

τ’ αποδιωγμένα τ' όνειρα να βρουν και πάλι αξία.

Κατοίκησα ένα σύννεφο, μα μ' έβρεξε ο πόνος

κι ως να στεγνώσω την ψυχή 'πόμεινα πάλι μόνος.

Μια αχτίδα ήλιου πόθησα, μα μου 'καψε τα στήθια,

βούρκωσε λάσπη τ' όνειρο και ψεύτισε, στ' αλήθεια…

 

Αλληλεγγύης γέφυρα, η μόνη μας ελπίδα

να σμίξουν μέσα μας πτυχές, της τραγωδίας πάθος,

στις τρικυμίες τής ζωής ο Άνθρωπος πυξίδα,

θάλασσας, γης και ουρανού το ύψος και το βάθος!

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Β΄Πανελλήνιο Βραβείο Ποιητικού Διαγωνισμού "Καίσαρος Δαπόντες" 2016, Δήμου Σκοπέλου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου