Γεωγραφία της καρδιάς

28.12.2016

Καθόμασταν αρκετή ώρα στο πεζούλι αντικριστά. Εκείνος έπλεκε τα δάχτυλα των χεριών του με σκυμμένο το κεφάλι κι εγώ χάζευα πώς κοκκίνιζε το ρολόι του Κυρρήστου στην Πλάκα... από το όμορφο ηλιοβασίλεμα. Πόσες φορές έχω έρθει εδώ, σκεφτόμουν. Να γράψω, να σκεφτώ. Σε αυτό εδώ ακριβώς το σημείο είχα πάρει τη μεγάλη απόφαση να αφήσω τον Γιώργο. Ακόμα θυμάμαι τα δάκρυα που συνεχώς σκούπιζα και τα σκισμένα χαρτιά με τα υπέρ και τα κατά που με είχε βάλει η φίλη μου η Άννα να γράψω. Τώρα τίποτα δε θύμιζε καμιά εποχή και όμως όλα έφερναν αρώματα που είχα αφελώς διαγράψει από τη μνήμη.

Στο δρόμο περαστικοί τουρίστες με τις μηχανές στο χέρι και κάποιοι κάτοικοι που περπατούσαν αργά. Στην αρχή νόμιζα πως όλοι μάς κοίταζαν, ποιος ξέρει πόσες υποθέσεις θα έκαναν. Να δεις που όλη αυτή η σκέψη είναι που δε με αφήνει να γευτώ διαφορετικά αυτή την όμορφη εξομολόγηση του νεαρού Ηλία που έγινε ύστερα πλέξιμο των δαχτύλων του, σα σιωπηλή απελπισία στο δικό μου ψυχρό βλέμμα.

-Δηλαδή, δεν έχω δικαίωμα στον έρωτα; Είναι απαγορευτικός; μου είπε κοιτάζοντάς με στα μάτια.

-Δεν είπα ποτέ αυτό…, του είπα ελαφριά ταραγμένη σαν είδα τα καταγάλανα μάτια του να οπλίζουν, με στόχο μοναδικό τα δικά μου.

-Τότε; Τι πάει να πει διαφορά ηλικίας; είπε βουρκωμένος.

-Πάει να πει πως απέχουμε μίλια, του είπα. Σαν καράβια που το ένα μόλις ξεκίνησε από το λιμάνι του και το άλλο βρίσκεται σχεδόν στον προορισμό του, του είπα χωρίς να τον κοιτάζω.

-Εσύ τα τοποθετείς εκεί. Για κάποιο λόγο που προσπαθώ να καταλάβω ακολουθείς μια μοναδική γεωγραφία του κόσμου, μου είπε θυμωμένος.

Τον κοίταξα απότομα. Αυτή η φράση περί γεωγραφίας με μούδιασε. Είναι που μισούσα και αυτό το μάθημα. Παρά το γεγονός ότι ήθελα πάντα να ταξιδεύω και έβρισκα αφορμές από το επάγγελμα της δημοσιογραφίας για να το κατορθώνω συχνά, τους χάρτες και τα ατελείωτα μαθήματα για την πρωτεύουσα της κάθε χώρας τούς μισούσα. Ούτε μπορούσα να σου πω με σιγουριά πού βρίσκεται η καθεμιά. Η κάθε χώρα για μένα βρισκόταν στις γεύσεις της, στις αναμνήσεις της, στους ανθρώπους της.

Γεωγραφία μοναδική. Τι πάει να πει μοναδική; Αφού τη μισώ, πώς την ορίζω; Έχει γεωγραφία η καρδιά; σκεφτόμουν. Τι όμορφη σκέψη. Ο Ηλίας είναι ποιητής. Είναι ζωγράφος. Είναι γεωγράφος… και εγώ τον αφήνω να ταξιδεύει μόνος του, ακυβέρνητο καράβι που ζητά την παρέα μου. Κι εγώ που ταξιδεύω χρόνια μόνη χωρίς ένα ενθύμιο ή ένα φυλαχτό στις αποσκευές μου τον διώχνω. Πιο πολύ έμαθα να διώχνω τελικά στη ζωή. Να γιατί μισούσα τους χάρτες. Γιατί δεν ήθελα να ξέρω πού άφησα το καθετί που θα μπορούσα ενδεχομένως να αγαπήσω και να του δοθώ…

Οι σκέψεις μου με συνεπήραν και θα ταξίδευα για ώρες αν δεν ένιωθα σαν ηλεκτροσόκ το χέρι του Ηλία στο δικό μου. Ο μικρός είχε τσαγανό. Είχε πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής δίπλα μου. Το χέρι του με μούδιαζε και πάλι, σαν τα λόγια του. Ξαφνικά στεκόμουν δίπλα του, μύριζα την ανάσα του και ένιωθα παντελώς αγεωγράφητη. Μηδέν στο καταλογάκι της καθηγήτριας εκείνης που μισούσα έτσι κι αλλιώς. Μηδέν, Χριστίνα μου μηδέν. Πότε θα πεις μια πρωτεύουσα σωστά; Πότε; Τι σκέφτομαι Θεέ μου. Ο Ηλίας σφίγγει το χέρι μου σα να θέλει να με επαναφέρει. Ολική επαναφορά από κάποιο σοβαρό ατύχημα. Οι γιατροί με έχουνε με μάσκες. Ίσα που παίρνω λίγο οξυγόνο. Πνίγομαι. Πνίγομαι σε έναν κόσμο δίχως πρωτεύουσες. Η δική μου πρωτεύουσα πού είναι;

Τα χείλη του ακουμπάνε στα δικά μου. Μυρίζει… μυρίζει κάτι από κάποια χώρα μακρινή. Μάνγκο ίσως. Μα και ροδάκινο δικό μας. Μυρίζει λεβάντα και θάλασσα. Υγρά μεταξένια χείλη γεμάτα αγάπη. Γεύση που έχω ξεχάσει. Γεύση που ίσως να μην έχω ποτέ μου γευτεί. Η αμνησία των συναισθημάτων μου με εμποδίζει να επαναφέρω οτιδήποτε ίδιο, αν αυτό υπάρχει.

Μου είναι πλέον αδύνατον να τον σταματήσω. Κάθε σκέψη έχει χαθεί. Κάθε αναστολή έχει παγώσει. Μαζί με τον χρόνο. Ο Ηλίας έχει δικαίωμα στον έρωτα. Όχι, εγώ έχω δικαίωμα στον έρωτα. Σφίγγω την πλάτη του με τα χέρια μου για να τον νιώσω πάνω μου.  Τα κορμιά μας πλέον ενωμένα, σαν καράβια που για κάποιο λόγο βρήκαν το χρόνο έστω για λίγο να ανταμώσουν. Ταξίδια που ακολουθούν χάρτες που ταιριάζουν τις άγνωστες χώρες των προορισμών τους σαν παζλ. Για λίγο ταξιδευτές της ίδιας θάλασσας, μα κυρίως της ίδιας στεριάς.

Να και ένας τόπος που αναγνωρίζω. Ο Ηλίας. Μια χώρα που με θέλει να μένω και όχι να φεύγω. Μια χώρα που θέλω να μένω και όχι να φεύγω. Κι εγώ, ναι σίγουρα εγώ, δηλώνω ξεκάθαρα πως τώρα για αυτή τη μοναδική στιγμή, είμαι η πρωτεύουσα του Ηλία…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Διαβάστε κι αυτά

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. Χριστινα Σουλελε

    Μα τι ομορφο μαθημα γεωγραφιας ηταν τουτο! Εναλλαγες αισθηματων πιυ ταξιδευουν στα τεσσερα σημεια του οριζοντα. Κι αυτη η γευση μαγκο! Υπεροχο!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Αυτή η γεύση απο μάνγκο και ροδάκινο Χριστίνα…ναι. Το αδοκίμαστο και το από αλλού φερμένο… Σε ευχαριστώ..

      Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Μάχη μου, άλλη μια υπέροχη ιστορία σου, με αναφορές πλεγμένες σε πλούσιες εικόνες και συναισθήματα. Μου άρεσε πάαααααρα πολύ !!!!! ΜΠΡΑΒΟ.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε ευχαριστώ Μάρθα μου. Αγαπώ αυτή τη γεωγραφία…και αυτές ακριβώς τις πρωτεύουσες. Τα μεγαλύτερα ταξίδια είναι εκτός χάρτη. Καλό ξημέρωμα

      Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Τόσο μα τόσο όμορφη και ζωντανή ιστορία, που ζηλεψα τη Χριστίνα και θα ήθελα έστω για λίγο να βρισκόμουν στη θέση της. Υπέροχο Μάχη!!!

    Απάντηση
  4. sofia25164

    Μαγικός, μοναδικός και αγεωγράφητος προορισμός ο έρωτας.. Αξίζει όμως έστω και για λίγο να ταξιδέψουμε σαν “ταξιδευτές της ίδιας θάλασσας, μα κυρίως της ίδιας στεριάς”. Καλημέρα Μάχη μου υγεία χαρά και ευτυχία!!!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιωτη

    Απλά υπέροχο!!! Όπως ή γεωγραφία της καρδιάς. Για άλλη μία φορά με εμπασες στο σκηνικό.Γιατι η κάθε χώρα είναι οι άνθρωποι , οι γεύσεις, οι αναμνήσεις και το ταξίδι μας αποζημιώνει ακριβώς γι αυτό άλλοτε με μάνγκο κι άλλοτε με ροδάκινο!! Καλημέρα φιλενάδα μου!!

    Απάντηση
  6. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Πόσο όμορφη ιστορία για τη λυδία ιδιότητα τουέρωτα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου