Select Page

Για ένα όνειρο

Για ένα όνειρο

Χειμώνας που μοιάζει με καμουφλαρισμένο φθινόπωρο.
Και δε χιονίζει πια.
Άλλαξαν, θαρρείς, οι καιροί.
Και τα χρόνια περνούν από πάνω μου αμείλικτα,
σαν τα τρένα επάνω στις ράγες.
Ο ήλιος δείχνει τα δόντια του με θράσος,
σαν να κρατάει τον κόσμο στα χέρια του.
Κι είναι οι αχτίνες του σαν χρυσαφιές βελόνες,
τσιμπάνε με μίσος τα μάγουλα των περαστικών.
Τα ημερολόγια ξέχασαν τη διαδοχή των εποχών
κι οι μέρες εναλλάσσονται σαν εικόνες σε βιβλίο˙
άλλοτε έγχρωμες και ζωηρές,
άλλοτε μουντές και ασπρόμαυρες.
Άλλαξαν, θαρρείς, οι καιροί.
Μόνο η προσμονή εξακολουθεί να είναι η ίδια.
Αυτή η ακατανίκητη, η απροσδιόριστη μα συνάμα μαγική,
αυτή η παιδική λαχτάρα για τη μεγάλη γιορτή.
Το όνειρο των Χριστουγέννων.
Αυτό το όνειρο είναι που πρέπει να φυλαχθεί.
Αυτό το όνειρο είναι που πρέπει να παραμείνει αλώβητο.
Γι’ αυτό το όνειρο παρακαλάω και προσεύχομαι και κλαίω.
Κλαίω για το παιδί που στέκεται μπροστά σ’ ένα αφώτιστο δέντρο.
Κλαίω για το παιδί που κάθεται σ’ ένα άδειο γιορτινό τραπέζι.
Κλαίω για το γράμμα που δεν έφτασε ποτέ στα χέρια κάποιου Αγίου.
Κλαίω και για το παιχνίδι που δεν γνώρισε ποτέ του χεράκι παιδικό.
Κλαίω, κλαίω.
Και τα δάκρυα κυλούν στα αυλάκια των ρυτίδων μου.
Και κινδυνεύω να φανώ ένας ιδιόρρυθμος γέρος που τα έχει χαμένα.
Και κλαίω όπως κλαίει κάποιος που έχει μια εξήγηση για όσα φαίνονται ανεξήγητα.
Και κλαίω όπως κλαίει κάποιος που ξέρει πως πλέον άλλαξαν οι καιροί.
Φτηνές δικαιολογίες.
Γέρασα πια.
Κι ο Δεκέμβρης στέκει βουβός μα φωτισμένος.
Σαν τον αποδιοπομπαίο τράγο του χρόνου.
Σκυθρωπός κι εξόριστος.
Επιφορτισμένος με το δύσκολο έργο της αυλαίας.
Κι ας ξέρει πως τα Χριστούγεννα θα είναι για κάποιους μια συνηθισμένη μέρα.
Κι εγώ κλαίω και προσεύχομαι.
Κι ίσως οι προσευχές μου ακουστούν.
Κι ίσως αυτά τα Χριστούγεννα κάποιος κάπου κάνει ένα μικρό θαύμα.
Κι ίσως αυτά τα Χριστούγεννα μείνουν σε κάποιον αξέχαστα.
Για ένα όνειρο αξίζει να σκαρφαλώσει κανείς στις κορυφογραμμές του κόσμου
και να κρεμάσει το πιο φωτεινό κι ελπιδοφόρο αστέρι.



_

γράφει η Ροδάνθη Πάντου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

3 Σχόλια

  1. Ελευθερία

    Πολύ ωραίο!! Με άρωμα Χριστουγέννων!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος