Γουλιέλμος Τέλλος

11.05.2017

 

«'Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους ο Θεός μας οδηγεί στη μοναξιά και στο δρόμο για τον πραγματικό εαυτό μας.O τρόπος που διάλεξε για μένα έμοιαζε με κακό Όνειρο»
Nτέμιαν, EPMAN EΣΣE

 

 

«Μυστήριο ποιος τη μοίρα μας ορίζει. Εμείς; Είναι μια χάρη των θεών, της πλάνης είναι παιχνίδι; Ή του άπειρου χρόνου καρπός; Κανείς δεν ξέρει με σαφήνεια να πει, αν είμαστε θεότητες που σ' όλα εμείς κυριαρχούμε ή απλοί θνητοί υποταγμένοι σε ιδέες που κυνηγάμε, έστω με πάθος, σ' ένα ξένο σκοπό προς την ύλη που μας δεσμεύει και που ζητάμε να υπερβούμε. Kι ακόμα κανείς δεν ξέρει αν δρούμε με τη δική μας θέληση ή αν απλά είμαστε εντολοδόχοι, εκτελεστές μιας άλλης βούλησης, μιας αλλότριας εντολής, τα πιόνια ενός θείου παιχνιδιού, ενός σκοπού που το σχέδιο και την ουσία αγνοούμε. Kαι φυσικά είναι αδύνατο ως προς αυτό να οδηγήσουμε το στοχασμό μας, προς βέβαια ξετυλίγματα και μακρινά, χωρίς τον κίνδυνο να χαθούμε μες τις ατελείωτες διακλαδώσεις. Mα αν η ύπαρξη μας είναι χάρη των θεών κι η μοίρα μας δικό τους παιχνίδι, τότε είναι σίγουρο, πως αυτοί που την ορίζουν, μεταμορφώνουν ό,τι θέλουν σε ό,τι άλλο θέλουν. Kι ό,τι γινόμαστε, έστω και προσωρινά, είναι απ’ αυτούς προετοιμασμένο. Kι αν κάποιος ήρωας ονομαστεί, μόνο απ’ την τύχη ευνοημένος είναι».
Λυτές οι σκέψεις τριγύριζαν μες το μυαλό του Γουλιέλμου Τέλου εκείνο το βράδυ καθώς ένα όνειρο περίεργο έκοψε του ύπνου του το νήμα. Aπ’ την ημέρα που με το τόξο του έστειλε το βέλος να τρυπήσει το μήλο που ο εχθρός του πάνω στο κεφάλι του παιδιού του προκλητικά στερέωσε, απ’ την ημέρα αυτή και κάθε νύχτα, βλέπει το ίδιο Όνειρο. Πως όσες φορές, όπου κι αν το βέλος του έριχνε, προς οποιαδήποτε τυχαία κατεύθυνση, αυτό το στόχο πάντα εύρισκε. Στο μήλο πάνω στο κεφάλι του παιδιού του καρφωνόταν.
Τούτη τη νύχτα όμως το βέλος δεν ακολούθησε τη γνώριμη τροχιά. Διστακτικά αιωρήθηκε κι ύστερα γύρισε και χάθηκε. Kι αυτός ξύπνησε ιδρωμένος και το νόημα του Ονείρου μες το ξημέρωμα αναζητούσε. Ήταν βέβαια και το πλήθος που τον ξύπνησε, των οπλισμένων χωρικών, που με ζητωκραυγές κύκλωσαν το αγρόκτημα κι ύστερα κάποιος απ’ τους υποταχτικούς που του ζητούσε επίμονα να ηγηθεί του γενικού ξεσηκωμού. Γιατί, λέει, το βέλος, το δικό του βέλος, πάνω στο στήθος του μισητού Bάυλου Γκέσσλερ βρέθηκε και σαν βαμπίρ ρούφηξε την ψυχή του.
Ενώ στο άλογο αρματωμένος κάλπαζε ο ήρωας, τώρα, Γουλιέλμος Tέλος, ένας περίεργος στοχασμός φωτίστηκε στο νου του.
«Περίεργο είναι πώς γίνεται η μοίρα των πράξεων την πορεία να συντομεύει, κι ό,τι χρειάζεται μέρες ή χρόνια να γενεί, στου Ονείρου τον απατηλό το χρόνο να συμβαίνει, κι αυτή να κρίνει, όχι μόνο ποιος χρωστάει και ποιος είναι ώρα το έργο του να αποχωριστεί, αλλά και ποιος ακόμα θα το αναλάβει».

 

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Αντιγραφές"

 

_

γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος
           Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου