Πίσω απ’ το τζάμι θωρακισμένο το όνειρο

Ο κόσμος μια γυάλινη σφαίρα

Κυλάει στη βροχή

Σέρνεται σαν το σκουλήκι στο χώμα

Τσαλαβουτάει σε λάσπη χρυσή

Κρατάει απόσταση ασφαλείας και ουρλιάζει στον άνεμο

Δεν πάει κόντρα, μονάχα οπισθοχωρεί

Τη στάχτη κερνάει

Ξανά και ξανά με φωτιά και σιωπή

Όταν βραδιάζει, ο απολογισμός, σου κόβει την ανάσα

Πού να πας με μια ψυχή αλεξίσφαιρη

Μα δίχως αντίβαρο

Κάθε σου βήμα βαραίνει όλο και πιο άνισο

Δίκαια ή άδικα ριζώνεις εδώ

Το παράθυρο ποτέ δεν ανοίγει

Μέσα στη γυάλα, βουτάς ξανά το μυαλό

 

_

γράφει η  Άννα Ρουμελιώτη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!