Δέκα ποιήματα της Μαίρης Πετρουλάκη – Σοφιανοπούλου

25.04.2017

 

1.

Βρέχει,

χαρίζοντας στη φθαρτότητα μια στοργή.

Δυο μελωδίες συνυπάρχουν σε ομορφιά παρθενική!

Ευχάριστα που με μεθούν τα χρώματα!

Ολούθε καθαρίζουν φως!

Καρπίζουν μέσα μου γαλήνη!

 

 

2.

Σπαράζει ο ήχος.

Δρώμενο της νύχτας ο Έρωτας.

Αγρυπνεί ζωηφόρος!

Πιο κει μια σπίθα άγουρη

παλεύει γι' αρμονία.

Αργοπορεί το όνειρο.

Χειρονομεί το σώμα.

Η νύχτα ελευθερώνεται.

Η στιγμή γλυκαίνει τόσο!

 

 

3.

Κόβω τη βροχή σε φθόγγους,

διπλώνοντας σε τόνο μελωδικό την αγάπη.

Λυγά κι η άνοιξη,

ποθώντας μια σπίθα!

Ανάμεσα σε δυο λυγμούς,

υφαίνω αστέρια μες στον ήλιο!

Δοξαστικό στο άγγιγμα!

Και στέρνο, καλοκαίρι που δεν νυχτώνει.

Όταν έχω...

 

 

4.

Βράδιασε!

Κι οι ώρες,

αποφόρια μιας ακινησίας!

Και μιας σιωπής απολογητικής!

Λέξεις υγρές.

Και θύμησες άπειρες!

Ατέλειωτες, σαν τη θάλασσα!

 

 

5.

Γλιστράς στη φύση σαν αίσθηση!

Ν' αναστήσεις χρώματα,

ήχους κι αντοχές.

Ελευθερώνεις φως.

Κραυγάζεις στον Έρωτα.

Ξεγελάς τον πόνο,

τον κάνεις έκσταση!

Να μην πνίγεται η ψυχή.

Ν' αναρριγούν τα μάτια.

Να μην μελαγχολεί το σώμα.

Βουτάς κάθετα στη θάλασσα

να έχει η Αγάπη ήχο!

Κι έχει μια ψιχάλα, σχήμα της ανάστασης...

 

 

6.

Ασχημάτιστη νύχτα απόψε,

χωρίς αστέρια.

Το βουητό στην καρδιά έντονο,

με μια παραίσθηση στο προσκήνιο.

Έντονο γαλάζιο ο ορίζοντας,

μοσχοβολά γλυκό του κουταλιού,

πορτοκάλι τραγανό.

Στα χείλη σου μόνο η ζωή!…

 

 

7.

Κράτα με,

τρομάζω.

Τραγούδησέ μου με φιλιά,

φοβάμαι.

Ταξίδεψέ με…

Σιωπηλά τα όνειρα, άχρωμα.

Αγγίζω την ψυχή

και μετρώ τον πόνο πόντο – πόντο.

 

Αργώ να φτάσω στο τέλος.

Κουράστηκα και κρυώνω,

κουράστηκα και πονάω.

Σιωπή στην ψυχή.

Σιωπή στα μάτια

σε μια καθαρότητα επώδυνη.

 

 

8.

Έμεινα γυμνή στ’ ακροθαλάσσι.

Τύλιξα τα χέρια γύρω μου.

Το σώμα γέμισε κόμπους.

Βογκούσε το κύμα.

Σε είδα να έρχεσαι.

Τι γλυκό χαμόγελο…

Τι αγέρι πελαγίσιο

σάλπισε στ’ αφτιά μου!

 

Τα μάτια μου δυο πηγές

που μοσχοβολούσαν θύμησες,

δυο ποτήρια προσμονής.

 

Μια γαζία καρφώθηκε

στα μαλλιά σου τρυφερά!

Μοσχοβολά όσο πλησιάζεις.

Ξεφυλλίζω τις κινήσεις σου,

προσεκτικά μετέωρη.

Χτενίζω τα βλέφαρά σου

με χτενάκι φίλντισι!

 

Το κύμα γεύεται την ανατριχίλα μας.

Οι παλάμες μας σε χορό έκτασης

ομορφαίνουν το τοπίο.

Λίγη θάλασσα να βρέξει

τα ιδρωμένα δάχτυλα.

Σκύβω,

με τις χούφτες αρμύρα

δροσίζω το πρόσωπό σου.

 

 

9.

Άφθαρτο το χθες,

χειρονομία το σήμερα.

Ανύποπτο το αύριο.

Η σχέση ξεδιπλώνεται

σ’ ένα γλυκό του κουταλιού.

 

 

10.

Ροδίζει το δειλινό.

Το δοξάρι πληγώνεται

από την απουσία σου στο ηλιοβασίλεμα.

Ξεφεύγεις από την ακινησία τής ώρας.

Θα ξανάρθεις…

Σε περιμένω.

Με ξεγελάς.

Φεύγεις…

Θα ξανάρθεις

γιατί πολύ σ’ αγαπώ!

 

_

γράφει η Μαίρη Πετρουλάκη - Σοφιανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Περους φωτακη

    Υπεροχα! Αγγιζουν την ψυχη!Συγχαρητηρια!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    ΄Ομορφα ποιήματα!!! Αφήνουν μια γλύκα στην ψυχή, σαν…… το γλυκό του κουταλιού!!!
    Περιμένουμε κι άλλα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου