Δέκα ποιήματα της Μαίρης Πετρουλάκη – Σοφιανοπούλου

25.04.2017

 

1.

Βρέχει,

χαρίζοντας στη φθαρτότητα μια στοργή.

Δυο μελωδίες συνυπάρχουν σε ομορφιά παρθενική!

Ευχάριστα που με μεθούν τα χρώματα!

Ολούθε καθαρίζουν φως!

Καρπίζουν μέσα μου γαλήνη!

 

 

2.

Σπαράζει ο ήχος.

Δρώμενο της νύχτας ο Έρωτας.

Αγρυπνεί ζωηφόρος!

Πιο κει μια σπίθα άγουρη

παλεύει γι' αρμονία.

Αργοπορεί το όνειρο.

Χειρονομεί το σώμα.

Η νύχτα ελευθερώνεται.

Η στιγμή γλυκαίνει τόσο!

 

 

3.

Κόβω τη βροχή σε φθόγγους,

διπλώνοντας σε τόνο μελωδικό την αγάπη.

Λυγά κι η άνοιξη,

ποθώντας μια σπίθα!

Ανάμεσα σε δυο λυγμούς,

υφαίνω αστέρια μες στον ήλιο!

Δοξαστικό στο άγγιγμα!

Και στέρνο, καλοκαίρι που δεν νυχτώνει.

Όταν έχω...

 

 

4.

Βράδιασε!

Κι οι ώρες,

αποφόρια μιας ακινησίας!

Και μιας σιωπής απολογητικής!

Λέξεις υγρές.

Και θύμησες άπειρες!

Ατέλειωτες, σαν τη θάλασσα!

 

 

5.

Γλιστράς στη φύση σαν αίσθηση!

Ν' αναστήσεις χρώματα,

ήχους κι αντοχές.

Ελευθερώνεις φως.

Κραυγάζεις στον Έρωτα.

Ξεγελάς τον πόνο,

τον κάνεις έκσταση!

Να μην πνίγεται η ψυχή.

Ν' αναρριγούν τα μάτια.

Να μην μελαγχολεί το σώμα.

Βουτάς κάθετα στη θάλασσα

να έχει η Αγάπη ήχο!

Κι έχει μια ψιχάλα, σχήμα της ανάστασης...

 

 

6.

Ασχημάτιστη νύχτα απόψε,

χωρίς αστέρια.

Το βουητό στην καρδιά έντονο,

με μια παραίσθηση στο προσκήνιο.

Έντονο γαλάζιο ο ορίζοντας,

μοσχοβολά γλυκό του κουταλιού,

πορτοκάλι τραγανό.

Στα χείλη σου μόνο η ζωή!…

 

 

7.

Κράτα με,

τρομάζω.

Τραγούδησέ μου με φιλιά,

φοβάμαι.

Ταξίδεψέ με…

Σιωπηλά τα όνειρα, άχρωμα.

Αγγίζω την ψυχή

και μετρώ τον πόνο πόντο – πόντο.

 

Αργώ να φτάσω στο τέλος.

Κουράστηκα και κρυώνω,

κουράστηκα και πονάω.

Σιωπή στην ψυχή.

Σιωπή στα μάτια

σε μια καθαρότητα επώδυνη.

 

 

8.

Έμεινα γυμνή στ’ ακροθαλάσσι.

Τύλιξα τα χέρια γύρω μου.

Το σώμα γέμισε κόμπους.

Βογκούσε το κύμα.

Σε είδα να έρχεσαι.

Τι γλυκό χαμόγελο…

Τι αγέρι πελαγίσιο

σάλπισε στ’ αφτιά μου!

 

Τα μάτια μου δυο πηγές

που μοσχοβολούσαν θύμησες,

δυο ποτήρια προσμονής.

 

Μια γαζία καρφώθηκε

στα μαλλιά σου τρυφερά!

Μοσχοβολά όσο πλησιάζεις.

Ξεφυλλίζω τις κινήσεις σου,

προσεκτικά μετέωρη.

Χτενίζω τα βλέφαρά σου

με χτενάκι φίλντισι!

 

Το κύμα γεύεται την ανατριχίλα μας.

Οι παλάμες μας σε χορό έκτασης

ομορφαίνουν το τοπίο.

Λίγη θάλασσα να βρέξει

τα ιδρωμένα δάχτυλα.

Σκύβω,

με τις χούφτες αρμύρα

δροσίζω το πρόσωπό σου.

 

 

9.

Άφθαρτο το χθες,

χειρονομία το σήμερα.

Ανύποπτο το αύριο.

Η σχέση ξεδιπλώνεται

σ’ ένα γλυκό του κουταλιού.

 

 

10.

Ροδίζει το δειλινό.

Το δοξάρι πληγώνεται

από την απουσία σου στο ηλιοβασίλεμα.

Ξεφεύγεις από την ακινησία τής ώρας.

Θα ξανάρθεις…

Σε περιμένω.

Με ξεγελάς.

Φεύγεις…

Θα ξανάρθεις

γιατί πολύ σ’ αγαπώ!

 

_

γράφει η Μαίρη Πετρουλάκη - Σοφιανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Περους φωτακη

    Υπεροχα! Αγγιζουν την ψυχη!Συγχαρητηρια!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    ΄Ομορφα ποιήματα!!! Αφήνουν μια γλύκα στην ψυχή, σαν…… το γλυκό του κουταλιού!!!
    Περιμένουμε κι άλλα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου