Select Page

Δε μιλάς

Δε μιλάς

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ. Κι εσύ ποιος είσαι; Σε ρωτάω τόση ώρα και δεν απαντάς.
Ίσως να μην καταλαβαίνεις τη γλώσσα που σου μιλάω. Κοίτα με στα μάτια τότε. Μου αρέσει να μιλάω με τα μάτια.
Ακούς αυτόν τον θόρυβο; Όχι; Μόνο εγώ τον ακούω μου λες. Το ξέρεις πως με τρομάζει και ο παραμικρός θόρυβος πια; Οι ψίθυροι πιο πολύ. Μαχαίρια, που με καρφώνουν πισώπλατα.
Επιτέλους, είπες κάτι. Τι με ρώτησες; Αν πήρα τα φάρμακά μου σήμερα; Τι να σου πω, δεν θυμάμαι. Νομίζω πως κοιμόμουν πάρα πολλές ώρες. Είδα ένα άσχημο όνειρο είπαν κι έτσι αποφάσισαν να αυξήσουν τη δόση. Θα μου πεις για ένα κακό όνειρο όλα αυτά; Δεν ήταν ένα. Ήταν πολλά τα άσχημα όνειρα. Ούρλιαζα, είπαν. Τραβούσα τα μαλλιά μου και έγδερνα με τα χέρια μου το πρόσωπο. Εσύ τι λες, πώς σου φαίνομαι;
Γιατί δεν μιλάς; Μόνο με κοιτάζεις με ένα ύφος ηλιθίου. Και τα χέρια σου τα έχεις όλη την ώρα χωμένα μέσα στις τσέπες. Τι κρύβεις στις τσέπες σου; Κανένα θαυματουργό χάπι; Μήπως είσαι ένας απ’ αυτούς, που μου δίνουν τα φάρμακα; Μου φαίνεται πως σε βλέπω για πρώτη φορά. Μα είμαι σίγουρη πως σε ξέρω από παλιά. Γιατί κλαις μωρέ;
Έρχονται αυτοί πάλι. Σου ψιθυρίζουν κάτι στο αυτί. Τώρα κλαις περισσότερο. Σηκώνεσαι να φύγεις. Δεν με κοιτάζεις καθόλου. Τι αγένεια. Πώς φεύγεις έτσι χωρίς να χαιρετίσεις μια κυρία; Φτου σου ρε. Δεν έχεις καθόλου τρόπους.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατός ο μονόλογός σου Άννα μου όπως του πρέπει και όπως ξέρει τόσο όμορφα η πένα σου! Την αγάπη μου και καλό μήνα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος