Διαδρομή

10.07.2017

Απ’ τους κήπους της Αθήνας
ως τα κάστρα της Βεργίνας
με θηκάρι και σταυρό
μια ζωή ψάχνω να βρω.

Στου Φιλίππου την αυλή,
με προσέγγισαν πολλοί,
πονηροί συνδαιτυμόνες
Σλάβοι, Φράγκοι, Μακεδόνες.

Κι άπλωσα δειλά το χέρι,
ορφανό μου περιστέρι,
μα στην έκσταση απάνω
σ’ ένα σύννεφο σε χάνω.

Στων παθών την εβδομάδα
αχ, ξυπόλυτη Ελλάδα,
ήρθαν κι άλλοι μυημένοι,
να σε κάνουν ερωμένη.

Απ’ την Πόλη ως τις Αιγές,
αίμα στάζουν οι πληγές,
αίμα κι η δική σου αλήθεια
που αλαλάζει για βοήθεια.

Πεζοπόρος στους Δελφούς,
ψάχνω φίλους κι αδερφούς,
αφορμές να βρω κι αιτίες
να κηρύξω εκστρατείες.

Με χρησμούς σ’ ένα δισάκι,
βάζω πλώρη για Ιθάκη,
με μια κάλπικη ελπίδα
να ’χει η μοναξιά πατρίδα.

_

γράφει ο Γεώργιος Δ. Μπίμης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου