Διακλαδώσεις ουσιών

Δημοσίευση: 18.09.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

1.

Ξεβαμμένη κορνίζα
Άνοστη πατρίδα

Διπολική συχνότητα
Των ονείρων η ταυτότητα

Ποτισμένη φαντασία
Αλλονών ιστορία

Περπατησιές γραμμένες
Στα ριζά κατακομμένες

Μονόδρομοι ζωής
Αφελής κατασκευής

Ουσία της ζωής
Ουσίες της στιγμής

Θεός επί της γης
Ανίμα. Ανίμους, τέλος εποχής

2.

Ατομική ηδονή
Του εγώ η κριτική

Γυναίκα η ζωή
Αρσενικού θυληπρεπή

Τώρα σημαδεύω
τις χείμαιρες στόχευω

Τα λόγια τσαλαπατώ
στην λάσπη κολυμπώ

Λάθη του παρόντος
Προσβολές του παρελθόντος

3.

Ανήλιαγο πρωινό
Ματωμένο βραδινό

Χρόνος των λεπτών
Στην καρδιά των στεναγμών

Ύπνος των ματιών
Στο πάρτυ των ψυχών

Πέτρινα τα Χρόνια
Σε χάρτινα σεντόνια

Θυσία στο βωμό
Αστείο καθημερινό

_

γράφει η Λήδα Χρόνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου