Δικός σου

13.09.2017

 

Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι
και κάθε που σου φεύγω τρέχεις
σε ένα ανελέητο κυνηγητό
που κανείς μας δεν κερδίζει.

Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες
μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω
εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου
την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης

ή έστω μια καθαρή αυταπάτη
για αγάπη σφιχτά να την κρατώ
σε αυτό το πέρασμα της σιωπής
σε αυτό το μονοπάτι δίχως ίχνη.

Κοίτα με τώρα σε παρακαλώ
δικός σου είμαι από πάντα
δεμένοι σε μία πτώση εξ αρχής
στα φτερά σου φτερά να βρίσκω.
 
Kοίτα με, την αγκαλιά σου αναζητώ
στο ταξίδι της απλής λύτρωσης
με κανένα πρέπει, παρά μόνο
από ατόφια ανάγκη, καθάρια

κοίτα με πλέον πως διαβαίνω στη ζωή
καράβι δίχως πυξίδα και ναύτες
σε απύθμενα πελάγη ανασφάλειας
με μύθους, μαύρους, από χαρτί.

Εγώ που τόσο ήθελα να πετάξω
και δίχως φόβο ή μαύρη θλίψη
στην αγγελική αγκαλιά σου να βρεθώ
ακόμη σέρνομαι στης Γης την καταχνιά

παγερά αδιαφορώντας με τις όποιες
λίγες ή πολλές πιθανότητες ευτυχίας
σε έναν ανόητο κύκλο πιασμένος
να σε περιμένω από πάντα.

Ταξιάρχη, στη αναπνοή σου κρύφτηκα
τόσο λάθος, τόσο σωστό
μα εσύ αυστηρά να μου χαμογελάς
ποτέ να μην ξεχάσω μήτε το παράσημο
αλλά μήτε και το χρέος.

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου