Έβδομο πάτωμα

28.06.2017

Ανέβηκα τη σκάλα με δυσκολία, με αβεβαιότητα, λαχανιασμένη.
Έμοιαζε φίδι να τυλίγεται στα πόδια μου.
Δεν κοίταξα πίσω ούτε μια φορά, φοβήθηκα μήπως κατρακυλήσουν τα όνειρά μου.
Φόρεσα και ένα ανύπαρκτο χαμόγελο στα χείλη, έτσι για να γλυκάνει η ματιά λίγο, μια που δεν είχαμε πολλά να πούμε και θα κοιτάζαμε ο ένας το άλλον στα μάτια.
Οι σκέψεις, πηγαινοέρχονταν σφαίρες, δεν έμεναν, κυλούσαν σαν να έκαναν έγκλημα και από φόβο έτρεχαν να χαθούν.
Φτάσαμε μπροστά στην πόρτα.
Με χέρια παράλυτα από τον αγκώνα και κάτω την ξεκλείδωσα, σπρώχνοντάς την ελαφρά.
Ένα ελαφρύ τρίξιμο ακούστηκε με το πρώτο βήμα, που αρκούσε να ξυπνήσει τη μοναξιά μου για να ζήσει λίγο κι αυτή ελπίζοντας.
Με βήματα αδυναμίας περπάτησα, ακούγοντας τον ήχο των δικών σου ανάλαφρων βημάτων, ακούγοντας την καρδιά που είχε τον ήχο του πόθου.
Είναι όμοιος με της υπόσχεσης, του όρκου, της λαχτάρας, της επιθυμίας, του έρωτα, της νύχτας, του πολέμου, το δάγκωμα του μήλου.
Αυτός ο ήχος μοιάζει με ανταύγεια, με ουράνιο τόξο μετά από βροχή.
Με αυτόν τον ήχο δεν κοιμάται καμία αίσθηση.
Καμία αίσθηση δεν μπορεί να κλειδωθεί, κανένα όνειρο δεν μπορεί να κατρακυλήσει από τον έβδομο ουρανό.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου