Είμαι συγγραφέας χωρίς πρόγραμμα

11.12.2016

Αγαπητοί μου συνδαιτυμόνες,
Όλοι εμείς που γράφουμε, διηγήματα, ποιήματα, νουβέλες, παραμυθάκια ή τα απομνημονεύματα μας είναι βέβαιο πως προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή φόρμουλα για να αποδίδουμε τα μέγιστα.
Στο πλαίσο αυτής της προσπάθειας λοιπόν, έχω διαβάσει αναρίθμητα άρθρα για το πως πρέπει να «εργάζεται» ένας συγγραφέας.
Υπήρξαν άρθρα που έκριναν επιτακτική την ανάγκη του να γράφεις καθημερινά ή ακόμη και να θέτεις τον εαυτό σου σε κανονικό εργασιακό οκτάωρο. Βρήκα άρθρα που μιλούσαν για τη σημασία του «πλάνου συγγραφής», ένα χαμό από σημειώσεις δηλαδή που εάν ποτέ καταφέρεις να τις ενώσεις θα βγει ένα βιβλίο ή ακόμη και προτάσεις ομαδικής συγγραφής έτσι ώστε να μην χάνεις την ροή της έμπνευσης σου.
Χάος και εδώ. Αποφάσισα να εκθέσω την δική μου άποψη περί συγγραφής και φυσικά να εκτεθώ.
Γράφω ατελείωτα, συνέχεια, εξακόσια ογδόντα τέσσερα πράγματα, διαφορετικά μεταξύ τους και τίποτα μα τίποτα δεν το κάνω με πρόγραμμα.
Εμένα που με διαβάζεις ο υπολογιστής μου αντικατοπτρίζει τον χαμό που επικρατεί μέσα στο κεφάλι μου, αλλά σαν καλή νοικοκυρά ξέρω που βρίσκεται το κάθε τι, σε τι με εξυπηρετεί και πως θέλω να το χρησιμοποιήσω.
Προσπάθησα να ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα με πλάνο συγγραφής. Το αποτέλεσμα ήταν ατελείωτες ώρες έρευνας στο διαδίκτυο για να μπορέσω να συνθέσω τα μέρη και την εποχή που θα διαδραματίζονταν το μυθιστόρημα, πέντε κόλλες Α4 με επικεφαλίδες και μία ατέρμονη επίκληση στη Θεία φώτιση μπας και ξεκινήσω να το γράφω.
Τζάμπα ο κόπος, τζάμπα και οι έξτρα βαθμοί μυωπίας που αποκόμισα από την περιήγηση μου στο μαγευτικό ίντερνετ.
Εγώ θέλω άπλα καλό μου. Θέλω να ‘ναι ελεύθερο το θέμα μου, θέλω να μην έχω στεγανά. Θέλω η ιστορία να με πηγαίνει. Έχω ανάγκη οι ήρωες μου να με παίρνουν από το χέρι και να με οδηγούν σε μονοπάτια απάτητα, θέλω να μην γνωρίζω τι θα γράψω στο επόμενο κεφάλαιο.
Θέλω να με εκπλήσσω. Εμένα την ίδια. Να κοιτάζω μετά το γραπτό μου και να λέω «Για ΄δες πως εξελίχτηκε!».
Η συγγραφή για εμένα είναι το τραγούδι της ψυχής. Αλίμονο αν δεν την αφήνεις να κελαηδάει. Έχεις υποτάξει ποτέ σου καρδερίνα; Όχι βέβαια! Άρα την πένα σου γιατί;
Φυσικά για τον κάθε άνθρωπο υπάρχει η μυστική συνταγή. Εμένα η δική μου δεν είναι μυστική, ούτε καν συνταγή.
Πιστεύω στην ελευθερία έκφρασης. Γενικά και ειδικά.
Αδυνατώ να δω τη συγγραφή σαn δουλειά γραφείου. Νομίζω της στερώ τη χρυσόσκονή της έτσι.
Ζηλεύω τους συγγραφείς που μπορούν και μπαίνουν σε πρόγραμμα. Όπως ζηλεύω και τους ανθρώπους που αγοράζουν ετήσιο πρόγραμμα στο γυμναστήριο και δεν το εγκαταλείπουν.
Αλλά εγώ προτιμώ το τρέξιμο στη φύση, την πένα μου με προσωπικότητα και τους ήρωες μου με επιλογές.
Αν λοιπόν, ταλανίζεσαι και εσύ από αυτό το μέγα ερώτημα "Κάθε πότε και πόσο πρέπει να γράφω για να θεωρούμαι συγγραφέας;", εγώ θα σε σώσω.
Είσαι καλλιτέχνης. Και οι καλλιτέχνες δεν νοείται να έχουν ωράρια και πλαίσια.
Η τέχνη δεν μπαίνει σε καλούπια και η ψυχή σε πρόγραμμα.
Γράφεις με την ψυχή σου; Στα κομμάτια τα προγράμματα.
Είσαι συγγραφέας. Είσαι ο εαυτός σου.

 

_

γράφει η Μαρία Π. Ψαθά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Όταν η Ποίηση «εισβάλλει» στον χώρο της έβδομης Τέχνης προκύπτουν μικρά αριστουργήματα που συμπληρώνουν την μουσική, τις ερμηνείες και τα σκηνικά υπογραμμίζοντας κάθε καρέ της ιστορίας που λαμβάνει σάρκα και οστά. Παραθέτω μερικές μόνο...

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει να...

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΡΑΤΗ

    ΑΚΡΙΒΩΣ!!!

    Απάντηση
  2. Στέλλα Κουρμούλη

    Εξαιρετικό! Συμφωνώ μαζί σας, αγαπητή Μαρία. Πράγματι, αλίμονο αν δεν αφήνουμε την ψυχή μας να κελαηδάει, όπως λέτε κι εσείς τόσο ωραία.

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δημου

    Μπράβο για την υπέροχη αυτή κραυγή ελευθερίας!!!

    Απάντηση
  4. elektra.alexaki

    Μου άρεσε η ειλικρίνεια και η εντιμότητα απο τις οποίες ξεχείλιζε το συγκεκριμένο άρθρο και ταυτόχρονα ο σεβασμός στις συνήθειες και τις επιλογές γραφής των αλλων συγγραφέων. Η αρθρογράφος κατέθεσε χωρίς δογματισμό την άποψή της και με παρέσυρε με τον εξομολογητικό της τόνο. Ένιωσα σαν να ακουγα μία φίλη να μου μιλά για το πώς γράφει, καθισμένες οι δυο μας σε ένα ήσυχο καφέ του κέντρου της πόλης.
    Αν κάτι λείπει από τις καταθέσεις των καλλιτεχνών είναι οι λέξεις που ρέουν κρυστάλλινες, de profundis. Οι λέξεις που δεν έχουν στοχο να εντυπωσιάσουν και να ξεγελάσουν, αλλά απλώς προκύπτουν αληθινές και διαφανείς.
    Η συγκεκριμένη κατάθεση είχε ακριβώς αυτό: ρεουσες λέξεις από μία καθαρή πηγή ή αλλιώς το τραγούδι μιας ελεύθερης καρδερινας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου