τοβιβλίο.net

Select Page

Είμαι συγγραφέας χωρίς πρόγραμμα

Είμαι συγγραφέας χωρίς πρόγραμμα

Αγαπητοί μου συνδαιτυμόνες,
Όλοι εμείς που γράφουμε, διηγήματα, ποιήματα, νουβέλες, παραμυθάκια ή τα απομνημονεύματα μας είναι βέβαιο πως προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή φόρμουλα για να αποδίδουμε τα μέγιστα.
Στο πλαίσο αυτής της προσπάθειας λοιπόν, έχω διαβάσει αναρίθμητα άρθρα για το πως πρέπει να «εργάζεται» ένας συγγραφέας.
Υπήρξαν άρθρα που έκριναν επιτακτική την ανάγκη του να γράφεις καθημερινά ή ακόμη και να θέτεις τον εαυτό σου σε κανονικό εργασιακό οκτάωρο. Βρήκα άρθρα που μιλούσαν για τη σημασία του «πλάνου συγγραφής», ένα χαμό από σημειώσεις δηλαδή που εάν ποτέ καταφέρεις να τις ενώσεις θα βγει ένα βιβλίο ή ακόμη και προτάσεις ομαδικής συγγραφής έτσι ώστε να μην χάνεις την ροή της έμπνευσης σου.
Χάος και εδώ. Αποφάσισα να εκθέσω την δική μου άποψη περί συγγραφής και φυσικά να εκτεθώ.

[…]

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

5 Σχόλια

  1. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΡΑΤΗ

    ΑΚΡΙΒΩΣ!!!

    Απάντηση
  2. Στέλλα Κουρμούλη

    Εξαιρετικό! Συμφωνώ μαζί σας, αγαπητή Μαρία. Πράγματι, αλίμονο αν δεν αφήνουμε την ψυχή μας να κελαηδάει, όπως λέτε κι εσείς τόσο ωραία.

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δημου

    Μπράβο για την υπέροχη αυτή κραυγή ελευθερίας!!!

    Απάντηση
  4. elektra.alexaki

    Μου άρεσε η ειλικρίνεια και η εντιμότητα απο τις οποίες ξεχείλιζε το συγκεκριμένο άρθρο και ταυτόχρονα ο σεβασμός στις συνήθειες και τις επιλογές γραφής των αλλων συγγραφέων. Η αρθρογράφος κατέθεσε χωρίς δογματισμό την άποψή της και με παρέσυρε με τον εξομολογητικό της τόνο. Ένιωσα σαν να ακουγα μία φίλη να μου μιλά για το πώς γράφει, καθισμένες οι δυο μας σε ένα ήσυχο καφέ του κέντρου της πόλης.
    Αν κάτι λείπει από τις καταθέσεις των καλλιτεχνών είναι οι λέξεις που ρέουν κρυστάλλινες, de profundis. Οι λέξεις που δεν έχουν στοχο να εντυπωσιάσουν και να ξεγελάσουν, αλλά απλώς προκύπτουν αληθινές και διαφανείς.
    Η συγκεκριμένη κατάθεση είχε ακριβώς αυτό: ρεουσες λέξεις από μία καθαρή πηγή ή αλλιώς το τραγούδι μιας ελεύθερης καρδερινας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος