Εγώ δεν είμαι ποιήτρια

21.02.2017

 

 

 

 

 

 

Εγώ δεν είμαι ποιήτρια, περαστική είμαι. Δε γράφω ποιήματα.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Εγώ μοναχά μια ψυχή έχω.
Μια ψυχή που θέλει να μεταμορφώνεται σε λέξεις από μελάνι και να αποτυπώνεται γραπτώς σε μια κόλλα χαρτί…
Εγώ δεν είμαι ποιήτρια, ούτε άνθρωπος, ίσως, καν. Δε γράφω ποιήματα.
Εγώ μπορεί να είμαι άνεμος, βροχή, σύννεφο ή τόξο του ουρανού, που απλά μετουσιώνομαι σε γράμματα και στίξη για να γράψω τη δική μου ιστορία.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Μόνο υπάρχω και αισθάνομαι. Το αίμα μου κοχλάζει, τα σπλάχνα μου δονούνται και γίνονται προτάσεις.
Όχι, δεν είμαι ποιήτρια εγώ. Αρνούμαι να υπόκειμαι σε κανόνες.
Καμία εντυπωσιασμού λέξη δε θα με κάνει να γράψω, αν δεν έχω γελάσει ή κλάψει με αυτό που σημαίνει.
Η ρίμα δε μου λέει τίποτα, αν είναι η φυλακή μου.
Κανένα σημείο στίξης δε θα με κάνει να γράψω, αν δεν έχω νιώσει στο πετσί μου αυτό που αντιπροσωπεύει. Αν δεν έχω εκστασιαστεί από θαυμαστικό,
αν δεν έχω χαθεί σε αποσιωπητικά, αν δεν ξενύχτησα για ένα κόμμα,
αν δεν έχω πεθάνει με μια τελεία.
Εγώ δεν είμαι ποιήτρια και αυτά που παίρνουν μορφή από τα χέρια μου δεν είναι ποιήματα. Σπαράγματα είναι. Αλλαλαγμοί και κραυγές άλλου κόσμου, κομμάτια σάρκας και ψυχής, ερριμμένα σε χαρτιά…
Δεν είμαι ποιήτρια. Σκοτάδι και φως είμαι...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    “Δεν είμαι ποιήτρια. Σκοτάδι και φως είμαι..”. Ταυτίζομαι απόλυτα. Σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
  2. Tσαμάνδουρας Γιάννης

    κανένας δεν είναι όνειρο μα γράφει για τα όνειρα. Γράφει με πολύ τρυφερότητα και αγάπη. Δεν είσαι ποιήτρια δεν γράφεις ποιήματα . Γράφεις για την ψυχή με την ψυχή σου . και εμείς ψυχοανεμιζόμαστε τα γραφόμενα σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου