Εγώ δεν είμαι ποιήτρια, περαστική είμαι. Δε γράφω ποιήματα.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Εγώ μοναχά μια ψυχή έχω.
Μια ψυχή που θέλει να μεταμορφώνεται σε λέξεις από μελάνι και να αποτυπώνεται γραπτώς σε μια κόλλα χαρτί…
Εγώ δεν είμαι ποιήτρια, ούτε άνθρωπος, ίσως, καν. Δε γράφω ποιήματα.
Εγώ μπορεί να είμαι άνεμος, βροχή, σύννεφο ή τόξο του ουρανού, που απλά μετουσιώνομαι σε γράμματα και στίξη για να γράψω τη δική μου ιστορία.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποίηση. Μόνο υπάρχω και αισθάνομαι. Το αίμα μου κοχλάζει, τα σπλάχνα μου δονούνται και γίνονται προτάσεις.
Όχι, δεν είμαι ποιήτρια εγώ. Αρνούμαι να υπόκειμαι σε κανόνες.
Καμία εντυπωσιασμού λέξη δε θα με κάνει να γράψω, αν δεν έχω γελάσει ή κλάψει με αυτό που σημαίνει.
Η ρίμα δε μου λέει τίποτα, αν είναι η φυλακή μου.
Κανένα σημείο στίξης δε θα με κάνει να γράψω, αν δεν έχω νιώσει στο πετσί μου αυτό που αντιπροσωπεύει. Αν δεν έχω εκστασιαστεί από θαυμαστικό,
αν δεν έχω χαθεί σε αποσιωπητικά, αν δεν ξενύχτησα για ένα κόμμα,
αν δεν έχω πεθάνει με μια τελεία.
Εγώ δεν είμαι ποιήτρια και αυτά που παίρνουν μορφή από τα χέρια μου δεν είναι ποιήματα. Σπαράγματα είναι. Αλλαλαγμοί και κραυγές άλλου κόσμου, κομμάτια σάρκας και ψυχής, ερριμμένα σε χαρτιά…
Δεν είμαι ποιήτρια. Σκοτάδι και φως είμαι...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!