Εκείνα τα παλιά μας στέκια

18.03.2018

Κι είναι κι εκείνα τα παλιά μας στέκια

που ερωτευμένοι χαράξαμε τα αρχικά μας

στο πόδι ενός από τα ξύλινα τραπέζια τους.

Που τραυματίσαμε μια ψάθινη καρέκλα

από ανία γρατζουνώντας την,

ή κάποια άλλη φορά, το μαξιλάρι της

με κόκκινο κρασί λεκιάσαμε ανεξίτηλα.

 

Κι είναι κι εκείνα τα παλιά μας στέκια

που με τα δάκρυα μιας ήττας, κάποτε

συμβάλλαμε στο τόσο δα

στην υγρασία του χώρου τους

και ξεφυσώντας τον καπνό από το τσιγάρο μας

στην αποπνικτική ατμόσφαιρά τους.

 

Κι είναι κι εκείνα τα παλιά μας στέκια

σαν άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες

που έρχονται,  εικόνες αναλλοίωτες

να σπείρουν φευγαλέα την ψευδαίσθηση

πως τάχατες μπορούμε αν θελήσουμε

να επιστρέψουμε ξανά στην αθωότητα.

_

γράφει η Κατερίνα Επιτροπάκη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου