Εκείνοι και συ

9.04.2017

 

 

 

 

 

 

Βγαίνοντας απ’ το σπίτι αχάραγα
θα πεις μια βιαστική καλημέρα
στον ιδιοκτήτη του γωνιακού καφενείου
που μόλις ξεκίνησε τη βάρδια του.

Δυο βήματα παρακάτω,
θα σκοντάψεις σε κάποιον συμφοιτητή,
που τρέχει κι αυτός να προλάβει
’κείνο το λεωφορείο
που πάντα αργεί.
Θα πείτε μια δυο κουβέντες
τυπικές, ίσα για να γεμίσουν την αμήχανη σιωπή
κι ύστερα οι δρόμοι σας θα χωρίσουν.

Ένας καθηγητής, αργότερα
θα ακούσει αδιάφορα
την κάθε σου απορία
και θα δεσμευτεί τάχα πως θα σου βρει λύσεις.
Και κάποιος φίλος
θα σε καλέσει
για ένα καφεδάκι στα γρήγορα.
Θα σε χωρέσει μουλωχτά
ανάμεσα στις τόσες του υποχρεώσεις.

Μόλις στο μέσον της ημέρας
κι ήδη αντάμωσες με τόσους.
Αντάλλαξες τόσα βλέμματα,
τόσα χαμόγελα.

Κι αν κάνω να πιάσω και τις νύχτες…

Πόσοι θα σ’ ακουμπήσουν τυχαία.
Με πόσους αγνώστους θα εκθειάσεις
τη μουσική κάποιου ξεχασμένου μαγαζιού.
Πόσες γνωριμίες θα κάνεις.

Ίσως και να ’ναι μόνο
για μια βραδιά.
Μα δεν τους νοιάζει
και δεν σε νοιάζει.

Σε τούτες τις αδιάφορες περιπτύξεις
μονάχα η ζήλια μου θα δίνει αξία.
Ο θυμός μου,
που κανείς τους δεν εκτιμά
τις στιγμές που τους χάρισες.
Που κάποιοι θα σε ξεχάσουν
κι άλλοι θα σ’ ερωτευτούν.
Που χωρίς καν να το θέλουν
θα πέφτουν πάνω σου τυχαία.
Που χωρίς καν να σε ξέρουν
έχετε ξαφνικά τόσα κοινά.

Με κυριότερο
αυτό που λείπει από μας.
Την καθημερινότητα.
Εκείνη,
που πάντα θα μας χωρίζει.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου