Εκείνοι και συ

9.04.2017

 

 

 

 

 

 

Βγαίνοντας απ’ το σπίτι αχάραγα
θα πεις μια βιαστική καλημέρα
στον ιδιοκτήτη του γωνιακού καφενείου
που μόλις ξεκίνησε τη βάρδια του.

Δυο βήματα παρακάτω,
θα σκοντάψεις σε κάποιον συμφοιτητή,
που τρέχει κι αυτός να προλάβει
’κείνο το λεωφορείο
που πάντα αργεί.
Θα πείτε μια δυο κουβέντες
τυπικές, ίσα για να γεμίσουν την αμήχανη σιωπή
κι ύστερα οι δρόμοι σας θα χωρίσουν.

Ένας καθηγητής, αργότερα
θα ακούσει αδιάφορα
την κάθε σου απορία
και θα δεσμευτεί τάχα πως θα σου βρει λύσεις.
Και κάποιος φίλος
θα σε καλέσει
για ένα καφεδάκι στα γρήγορα.
Θα σε χωρέσει μουλωχτά
ανάμεσα στις τόσες του υποχρεώσεις.

Μόλις στο μέσον της ημέρας
κι ήδη αντάμωσες με τόσους.
Αντάλλαξες τόσα βλέμματα,
τόσα χαμόγελα.

Κι αν κάνω να πιάσω και τις νύχτες…

Πόσοι θα σ’ ακουμπήσουν τυχαία.
Με πόσους αγνώστους θα εκθειάσεις
τη μουσική κάποιου ξεχασμένου μαγαζιού.
Πόσες γνωριμίες θα κάνεις.

Ίσως και να ’ναι μόνο
για μια βραδιά.
Μα δεν τους νοιάζει
και δεν σε νοιάζει.

Σε τούτες τις αδιάφορες περιπτύξεις
μονάχα η ζήλια μου θα δίνει αξία.
Ο θυμός μου,
που κανείς τους δεν εκτιμά
τις στιγμές που τους χάρισες.
Που κάποιοι θα σε ξεχάσουν
κι άλλοι θα σ’ ερωτευτούν.
Που χωρίς καν να το θέλουν
θα πέφτουν πάνω σου τυχαία.
Που χωρίς καν να σε ξέρουν
έχετε ξαφνικά τόσα κοινά.

Με κυριότερο
αυτό που λείπει από μας.
Την καθημερινότητα.
Εκείνη,
που πάντα θα μας χωρίζει.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου