Ελεγεία

11.01.2018

                                                                

«τη νύχτ' απόψε ανοίξανε οι έβδομοι ουρανοί
και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση»
Ιωάννης Γρυπάρης

 

 

 

Την αδερφοφάδα εκείνη ώρα
που η αυγή εκύκλωνε τον ορίζοντα
με τ' αγκομαχητό του τρόμου,
στο σκεβρωμένο ορεινό με τ' όνομα «Πατέρας»
εζύγωσε άξαφνα ο καταποτήρας
κι εβούλιαξε σαν σκέλεθρο η μέρα.
Στης παρυφής το ερημοκλήσι
-παρόλες τις εκκλήσεις μας-
το σήμαντρο του θάματος
δεν εσήμανε η Αγιά Σωτήρα.

Δυο ακάματοι καταδρομείς της φύσης
-μαινάδα φύση-
σε φάλτσο καιρό και δριμύ του θανάτου
στην κολυμπήθρα της πένθιμης γης
σφαλούν τα βλέφαρα για πάντα.
Δυο δεντριά βαθύριζα στης φαμίλια τους την έγνοια
έγειραν παροπλισμένα στην κατεβασιά του Νώε.
Δυο βιγλάτορες σιαγμένοι
στης ζωής το καλόσυνο εργαστήρι
που μες στ' ασίκικο το διάβα τους
εστάθηκαν ορθόπλωρα καράβια,
ρεκάζουν θανατερή κατάδυση στο υδάτινο τοπίο.

Κι εμείς μ' ασάλευτα τα βλέφαρα
φορώντας την απόγνωση στο στέρνο
αγναντεύουμε στο κάπηλο χάος
τους δήμιους στην εκφορά τους.

 

Στη μνήμη των αγαπημένων μας  Μπάμπη και Δημήτρη Δημητρόπουλου
που χάθηκαν στις φονικές πλημμύρες στο όρος "Πατέρας" 15/11/2017

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου