Ελεύθεροι σκοπευτές

20.04.2017

Το πλήθος που με περιβάλλει
Τοίχος απροσπέλαστος
Φωνάζω «βοήθεια»
Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό
Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν
Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά
Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο
Μαζεύω τα χέρια στο στήθος
Άμυνα;
Με στριμώχνουν τα συναισθήματα
Διαμελίζονται απ΄την άβυσσο μέσα μου
Η καρδιά βαλτώνει στο στέρνο
Λυγμοί αναδύονται σιγά σιγά
Επίθεση;
«Να προσέχεις τους ελεύθερους σκοπευτές», είπες
Μα δεν το βλέπεις πως είμαι πιο τρομακτική;
Το πλήθος παραμερίζει άτακτα
Οπισθοχώρηση;
Ο δρόμος ανοίγει
Το βήμα οπλίζεται
Βουτάω στο κενό
Ελευθερία;

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    …«Να προσέχεις τους ελεύθερους σκοπευτές», είπες
    Μα δεν το βλέπεις πως είμαι πιο τρομακτική;…

    Στο στίχο αυτό σταμάτησα και το διάβασα αρκετες φορές, στην αρχή σιγά κι ύστερα δυνατά, στο τέλος δάκρυσα…

    Ένιωσα την αλήθεια σου Άννα και ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία μαζί σου.

    Το ποίημά σου αυτό είναι διαφορετικό, μου άρεσε πάρα πολύ!!!

    Εγώ είμαι πιο τρομακτική… Συνήθως αναγνωρίζουμε μόνο το θηρίο των άλλων και όχι το δικό μας. Εύγε Άννα!!!

    Απάντηση
  2. Πουπερμίνα

    Αυτός είναι πράγματι ο κεντρομόλος στίχος, καρφώνει το σύνολο πάνω στα τρία ερωτηματικά!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Με χαροποιει ιδιαίτερα το πέρασμα και η προσέγγισή σας. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητή Άννα, αν και οι μέρες είναι αναστάσιμες και χαρμόσυνες δεν παύουν να μας βασανίζουν συναισθήματα, σκέψεις και προ πάντων η ανάγκη απελευθέρωσης απ’ ό, τι μας “πνίγει”. Με το ποίημά σου βλέπεις με θάρρος τον κόσμο γύρω αλλά και βαθιά μέσα σου και η όλη ποιητική διεργασία κορυφώνεται σε πόθο και σε πράξη ελευθερίας. Δυνατό ποίημα, Μπράβο!!!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Βουτιά στο κενό, που δεν είναι και τόσο κενό τελικά, αλλά έχει μέσα του γνώση και συνειδητοποίηση. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα σχόλιά σου Μάρθα!Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  6. sofia25164

    Αγαπημένη μου Άννα χρόνια πολλά!!! Καιρό είχα να μπω στη σελίδα και είπα να αρχίσω τη βόλτα μου από το υπέροχο ποίημά σου!!! Τι να πω; Νομίζω ότι σε αυτό το ποίημα ξεπέρασες τον εαυτό σου!!! Σ’ ευχαριστώ πολύ…ανταμοιβή ψυχής η βόλτα μου…την αγάπη μου και την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  7. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Η ενσυναίσθηση σου Σοφία μου είναι η καλύτερη ανταμοιβή! Χρόνια πολλά και καλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου