Ελεύθεροι σκοπευτές

20.04.2017

Το πλήθος που με περιβάλλει
Τοίχος απροσπέλαστος
Φωνάζω «βοήθεια»
Η κραυγή χάνεται μέσα στο βουητό
Οι συνομιλίες με στοιχειώνουν
Κινήσεις επιθετικές, βλέμματα εχθρικά
Το κορμί μου ζαρώνει φοβισμένο
Μαζεύω τα χέρια στο στήθος
Άμυνα;
Με στριμώχνουν τα συναισθήματα
Διαμελίζονται απ΄την άβυσσο μέσα μου
Η καρδιά βαλτώνει στο στέρνο
Λυγμοί αναδύονται σιγά σιγά
Επίθεση;
«Να προσέχεις τους ελεύθερους σκοπευτές», είπες
Μα δεν το βλέπεις πως είμαι πιο τρομακτική;
Το πλήθος παραμερίζει άτακτα
Οπισθοχώρηση;
Ο δρόμος ανοίγει
Το βήμα οπλίζεται
Βουτάω στο κενό
Ελευθερία;

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    …«Να προσέχεις τους ελεύθερους σκοπευτές», είπες
    Μα δεν το βλέπεις πως είμαι πιο τρομακτική;…

    Στο στίχο αυτό σταμάτησα και το διάβασα αρκετες φορές, στην αρχή σιγά κι ύστερα δυνατά, στο τέλος δάκρυσα…

    Ένιωσα την αλήθεια σου Άννα και ταυτίστηκα σε αρκετά σημεία μαζί σου.

    Το ποίημά σου αυτό είναι διαφορετικό, μου άρεσε πάρα πολύ!!!

    Εγώ είμαι πιο τρομακτική… Συνήθως αναγνωρίζουμε μόνο το θηρίο των άλλων και όχι το δικό μας. Εύγε Άννα!!!

    Απάντηση
  2. Πουπερμίνα

    Αυτός είναι πράγματι ο κεντρομόλος στίχος, καρφώνει το σύνολο πάνω στα τρία ερωτηματικά!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Με χαροποιει ιδιαίτερα το πέρασμα και η προσέγγισή σας. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητή Άννα, αν και οι μέρες είναι αναστάσιμες και χαρμόσυνες δεν παύουν να μας βασανίζουν συναισθήματα, σκέψεις και προ πάντων η ανάγκη απελευθέρωσης απ’ ό, τι μας “πνίγει”. Με το ποίημά σου βλέπεις με θάρρος τον κόσμο γύρω αλλά και βαθιά μέσα σου και η όλη ποιητική διεργασία κορυφώνεται σε πόθο και σε πράξη ελευθερίας. Δυνατό ποίημα, Μπράβο!!!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Βουτιά στο κενό, που δεν είναι και τόσο κενό τελικά, αλλά έχει μέσα του γνώση και συνειδητοποίηση. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα σχόλιά σου Μάρθα!Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  6. sofia25164

    Αγαπημένη μου Άννα χρόνια πολλά!!! Καιρό είχα να μπω στη σελίδα και είπα να αρχίσω τη βόλτα μου από το υπέροχο ποίημά σου!!! Τι να πω; Νομίζω ότι σε αυτό το ποίημα ξεπέρασες τον εαυτό σου!!! Σ’ ευχαριστώ πολύ…ανταμοιβή ψυχής η βόλτα μου…την αγάπη μου και την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  7. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Η ενσυναίσθηση σου Σοφία μου είναι η καλύτερη ανταμοιβή! Χρόνια πολλά και καλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου