Ενός λεπτού σιγή

23.02.2017

Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο
κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα.
Τη λύτρωση ψάχνω να βρω μες στης ψυχής το δρόμο,
μα τ’ άδικο αίμα γύρω μου με καίει
σα να ’ναι φλόγα!

Ο θάνατος καραδοκεί, η πείνα, η ξεφτίλα...
και μπαίνουν όλοι στη γραμμή, επαίτες μιας ζωής.
Σαν στοιχισμένα είναι σχοινιά ή σκόρπια ανέμου φύλλα,
για μαριονέτες και νεκρούς του ενός λεπτού η σιγή.

Δεν ξέρω τι είναι πιο βαρύ και τίνος είναι χρέος,
να παίζει τη μια με τα σχοινιά, την άλλη με τα φύλλα.
Σε ποιους θεούς η θυσία τους να προκαλεί τάχα δέος;
Και πώς αντέχουν οι δειλοί, σαν λεν’ εγώ δεν είδα!

Δεν ξέρω πίσω απ’ όλα αυτά τι υπάρχει ή ποια η ουσία;
Πού σταματάει η ευθύνη μου; Και πού ξανά την έχω;
Αν απ’ την άβυσσο για να βγω, θα πάρω ποιαν ευθεία;
Μα ένα είναι το σίγουρο, ότι άλλον πόνο δεν αντέχω.

Γι’ αυτό το πείσμα μου φορώ, είναι το μόνο που ’χω,
και όλο κοιτώ στον ουρανό τα φύλλα αν ανεμίζουν.
Ντύνω την έρμη μου ψυχή στο πιο καλό της ρούχο
αρκεί οι κούκλες τα σκοινιά μόνες τους να ορίζουν!

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “αρκεί οι κούκλες τα σκοινιά μονες τους να ορίζουν” …. με έντονο προβληματισμό ο μονόλογός σου Σοφία μου… για όλους μας.Να είσαι καλά!!Καλημέρα!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Έτσι είναι Άννα μου…μεγάλη δουλειά να ορίζεις το παρών και το μέλλον σου… την αγάπη μου❤️, την καλημέρα μου και ένα όμορφο Σ.Κ?

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πόσο πολύ μ’ αγγίζουν όλα όσα γράφεις αγαπημένη μου Σοφία!
    Να σαι πάντα καλά και να μας γεμίζεις την ψυχή με τις ομορφιές της πένας σου!
    ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Και εσύ αγαπημένη μου Χρυσούλα που είσαι πάντα κοντά μου…την αγάπη μου σε όλους σας να έχετε υγεία και να περάσετε όμορφα!!!!!❤️??

      Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    “Ήσυχα και καθαρά κοιτάω πια τον κόσμο
    κι αφήνω στους αέρηδες ορθάνοιχτη την πόρτα… Και πώς αντέχουν οι δειλοί, σαν λεν’ εγώ δεν είδα! Δεν ξέρω πίσω απ’ όλα αυτά τι υπάρχει ή ποια η ουσία; Πού σταματάει η ευθύνη μου; Και πού ξανά την έχω;…”

    Σοφία ένος λεπτού σιγή χρειάζεται για αυτόν τον μονόλογο-εξομολόγηση που έκανες!!! Σε δέκα γραμμές πρόβαλες όλη τον καημό, όλη τη δυστυχία της μικρής γειτονιάς και ναι, πολλές φορές γυρίζουμε απ’ την άλλη μεριά για να μην πέσει το βλέμμα μας πάνω της. Ξαφνικά γινόμαστε όλοι τυφλοί. Σ’ ευχαριστούμε Σοφία για την προβολή της εικόνας μας! 🙂

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Εγώ σε ευχαριστώ Ελένη μου που πέρασες και στάθηκες από όσα με προβληματίζουν και μοιράστηκα μαζί σας.
    “Ξαφνικά γινόμαστε όλοι τυφλοί”, λες πολύ εύστοχα. ” Τι με νοιάζει εμένα ας νοιαστεί ο Θεός” γράφει ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης στο “Είμαι Ευρωπαίος”… Κι εγώ ακόμη αναρωτιέμαι, που σταματάει η ευθύνη μου; Την αγάπη μου, να είσαι πάντα καλά και να περνάς όμορφα?!!!

    Απάντηση
  6. Αθηνά Μαραβέγια

    Σοφία μου, εγώ αδαής στην ποίηση, ένα μόνο έχω να σου πω:
    Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Δεν έχω και δεν ξέρω τι ν’ απομονώσω….
    Καλό βράδυ, καλό τριήμερο και ας έχουμε σκέψεις και, έστω και λίγες, ευαισθησίες!!!!!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Εγώ σ’ ευχαριστώ αγαπημένη μου ❤️Αθηνά που πέρασες και στάθηκες…Να είσαι πάντα καλά και να περάσεις όμορφα?!!!

      Απάντηση
  7. Milia Tsobanidou

    Πόσο αληθινά όλα αυτά που γράφεις Σοφία μου. Τέλειο!!!!
    ”Που σταματάει η ευθύνη μου και που ξανά την έχω;”
    Δεν σταματάει πουθενά Σοφία μου. Την ευθύνη την κουβαλάμε όλοι για τους εαυτούς μας και για τους γύρω μας. Κάποιοι την κουβαλούν στην ψυχή τους και κάποιοι στην πλάτη τους σαν κάπα που μόλις τους πέσει βαριά την ρίχνουν από τους ώμους τους.
    Αν φορέσουμε όλοι το πείσμα μας και ντύσουμε την ψυχή μας με το πιο όμορφο της ρούχο, όπως πολύ όμορφα γράφεις, δεν θα υπάρχει φόβος ή πόνος που θα μας κυριεύει η θα περνάει δίπλα μας απαρατήρητος.
    Τα φιλιά μου και την αγάπη μου. Να έχεις ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!

    Απάντηση
  8. Σοφία Ντούπη

    Τον τελευταίο καιρό, αισθάνομαι ότι έχω μερίδιο ευθύνης για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου και μένω απλά θεατής…Αυτό πονάει! Οι μαριονέτες με τις προκαθορισμένες και υποκινούμενες κινήσεις, πονούν!!! Και την δική μου αγάπη ❤️σε όλους σας Μηλιά μου, αν έχεις την μικρή, να της κάνεις μια μεγάλη αγκαλιά!!! Μία εβδομάδα έμεινε για να γνωριστούμε και να τα πούμε κι από κοντά!!! Καλό τριήμερο??!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου