Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά

2.01.2017

Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά
σκιές θλιμμένες του εαυτού τους
κι ένας πόλος,
σαν ο θετικός, κρατημένος
ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων που γρατζούνισε
η μέρα και η φθορά.
Εκεί η ξακουστή λογοτεχνία δεν χωράει ούτε
το μεγαλεπήβολο άρμα οποιασδήποτε πένας στοχεύει
ψηλά,
κατά την τάξη των βραβείων και των τιμημένων.
Εδώ ο κόσμος είναι πιο μικρός και πικραμένος
του λείπουν τα αγαθά- ο ρημαδοπολιτισμός του
απέτυχε-
γύμνωσε τα επιχειρήματά σου και πες τα με λόγια
κοφτερά-η κοινωνία των λίγων υπονομεύει
της μάζας τον άνθρωπο.
Κόντρα στο δολερό και ανεβαίνει ή κατεβαίνει ο υδράργυρος
υγρασία παρατείνει τα βάσανα
πάμε για τα Χριστούγεννα μα δεν ανάβουνε ορθόδοξα οι πυρσοί του κόσμου
ζούμε σε σκοτεινές σπηλιές και μοιάζουμε, όπως να βγήκαμε από την αγριότητα, αγρίμια..

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου