Εξιτήριο

26.11.2016

gratitude-1350037__340

Από τις μέρες που έζησα,

πιο πολύ αγαπώ αυτήν

που δεν ξύπνησε ακόμα.

Συνέχεια εκείνη μαστορεύω.

Οι άλλες χάλασαν

από τις πολλές διορθώσεις.

 

Θέλω να χαράξω τα λόγια μου μέσα της

με την πείνα του φυλακισμένου να μετρήσει

στη μουτζούρα του τοίχου

το αύριο της εκκίνησης,

τη γέννηση της πιο αληθούς συγκίνησης

στο πρώτο κλάμα.

 

Να με επαναφέρει ξανά.

Πιο σπαρακτικά θα φωνάξω αυτή τη φορά,

το σκοτάδι να τρομάξω.

 

Η μόνη των ζωντανών εκδίκηση

απέναντι στους τοίχους

που μας μαραίνουν τα λουλούδια

είναι η πνοή μας.

Με αυτή ντύνομαι

και βρυχώμαι.

 

Θέλω να γίνω ο σπόρος μου.

Πυρσός βρεγμένος στα χνώτα της ορμής

του επερχόμενου αγέρα.

Θα γδάρουν τα φτερά μου το νερό

και θα βουτήξω μέσα στης θάλασσας το ποίημα

να σηκώσω το νερό μας στον αιθέρα.

 

Μια λάβα φωτιάς σφαγμένη στο αίμα της

να κάψει το σκοτάδι,

η φωνή μου.

 

Θέλω να είμαι ένα κερί

αδάμαστο στο χνάρι του θεριστή.

Θα γεννιέμαι ξανά μέσα στα χείλη σου.

Τσόφλι το κορμί σου.

Θα κρύβομαι εκεί σε λίγα φθαρμένα χάδια

από παρακάλια θυμωμένου.

 

 

Εντός μου η Αυγή. Εντός σου η Ζωή.

Το ξεκίνημα της καινούριας μέρας,

δικό μας.

Σήμερα!

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου