robot_woman_b

Η Λενιώ είχε τον ίδιο χαρακτήρα με τη μητέρα της. Στην παιδική της ηλικία, σεμνή και ντροπαλή, κρυβόταν πίσω απ’ τα φουστάνια της μάνας της. Στο σχολείο τυπική και μελετηρή. Φίλους δεν είχε, ούτε σχέσεις είχε συνάψει. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός ήταν το μόνο που δεν την απασχολούσε. Τεμπέλα, όμως, δεν ήταν κι αποφάσισε να δουλέψει σ’ ένα φούρνο της γειτονιάς. Όλα πήγαιναν καλά. Άρχισε να επικοινωνεί με τον κόσμο κι η ντροπή που ένιωθε, ανήκε πια στο παρελθόν. Οι γονείς της πιο περήφανοι από ποτέ μ’ αυτήν της την αλλαγή. Η ίδια, πιο κοινωνική και λαλίστατη από ποτέ, ανακάλυψε και το επάγγελμα που της ταίριαζε. Μπορεί μικρή να κρυβόταν πίσω από τα φουστάνια της μαμάς, τώρα όμως, επέλεξε να σηκώνει τα δικά της και να φιλοξενεί τον ανδρικό πληθυσμό. Προς έκπληξη όλων, η Λενιώ διέπρεψε στο επάγγελμά της κι απέκτησε το δικό της οίκο, διευθύνοντάς τον με μεγάλη επιτυχία. Οι γονείς της, πιο ντροπιασμένοι από ποτέ, δεν ήθελαν ούτε να τη δουν. Ένας απ’ τους καλύτερους πελάτες της, τη συμπαθούσε ιδιαίτερα. Έμοιαζε με κείνη, της είχε πει, και δεν έκανε λάθος. Κάπως έτσι, λοιπόν, πληροφορήθηκε το μέχρι τότε άγνωστο επάγγελμα της μητέρας της.

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!