Επίγειες αναγνώσεις

9.11.2017

Στις ανοιχτές κι ολόγιομες παλάμες της γης,

αφειδώλευτο άφηνε το βλέμμα του ο ήλιος

και οι άνθρωποι, ακέραιες ψυχές κι αδέσποτες φωνές,

αναμάρτητοι ακουμπούσαν την πλησμονή και τη βιασύνη.

 

Τ’ αψήλου η ομορφιά και  η μετάληψη πιο κάτω.

 

Στις ψηλόλιγνες κορφές, ανίσκιωτο του θεού τ’ αγνάντιο,

στις ξέφραγες απλωσιές, αβίαστη  η συντριβή και το σχώριο

και στις γαλάζιες απεραντοσύνες η φυγή και το απάγκειο,

για να ’χει πρόσφορα κι απλόχερο μοίρασμα η ζωή.

 

Το όνειρο μια αγκαλιά κι η λύτρωση ένα βήμα.

 

Στο ψηφιδωτό του χρόνου, σχήματα μικρών επιθυμιών

και χρώματα κρυφών πειρασμών, δειλά ψηλαφίσματα

στη μαγεία του άγνωστου και στη δεσποτεία της γνώσης

για μια βέβαιη παραδοχή, σε μια  αιώνια  επιστροφή.

 

Στ’ ασήμαντα το στέγασμα και στα απλά το πάθος.

 

Στα σαββατιάτικα δειλινά ανίχνευαν το μερτικό τους,

προλάβαιναν την απειλή της συνήθειας και της τάξης

και στης Κυριακής τα πρωινά κούρσευαν τις ορμήνιες

σπαταλώντας θάρρητα, αμφιβολίες και αντιρρήσεις.

 

Μνήμη σεμνή το αύριο και οφειλή τα περασμένα.

 

Κι αυτή ανασαιμιά της γης και φέγγισμα του ήλιου,

μοίρα των ώριμων καιρών και συναξάρι των γήινων θεών,

λεύτερη και μακρόθυμη χωρίς απαντοχές και φόβους,

συστοίχιζε όνειρα και πεθυμιές κι αφέντευε αλήθειες.

 

Χωρίς ικεσία οι εποχές, δίχως ανάγκη οι ελπίδες.

 

Και μάθαινα στον δρόμο της περαστικός να μη διαβαίνω,

στο βλέμμα και στα λόγια της τα όριά μου να σιγουρεύω,

αυτά της πεποίθησης, χωρίς εικασίες και παρενθέσεις,

πνοή κι εγώ της γης, του ήλιου ακόμη ένα σημάδι.

 

Κάθε ουτοπία και μια αρχή, σε κάθε γέρμα και μια ανατολή.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

Η ιστορία του Βάγιου του Ακριτζή

                                                   ΒΑΓΙΟΣ (Προς τον αναγνώστη):  Τον ήλιο δένω στ’ άρμενα κι έναν Σταυρό στην πλώρη,                                                       άγκυρα λύνω και ζητώ απ’ τον παραγιό μου φόκο1....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου