Επίγειες αναγνώσεις

9.11.2017

Στις ανοιχτές κι ολόγιομες παλάμες της γης,

αφειδώλευτο άφηνε το βλέμμα του ο ήλιος

και οι άνθρωποι, ακέραιες ψυχές κι αδέσποτες φωνές,

αναμάρτητοι ακουμπούσαν την πλησμονή και τη βιασύνη.

 

Τ’ αψήλου η ομορφιά και  η μετάληψη πιο κάτω.

 

Στις ψηλόλιγνες κορφές, ανίσκιωτο του θεού τ’ αγνάντιο,

στις ξέφραγες απλωσιές, αβίαστη  η συντριβή και το σχώριο

και στις γαλάζιες απεραντοσύνες η φυγή και το απάγκειο,

για να ’χει πρόσφορα κι απλόχερο μοίρασμα η ζωή.

 

Το όνειρο μια αγκαλιά κι η λύτρωση ένα βήμα.

 

Στο ψηφιδωτό του χρόνου, σχήματα μικρών επιθυμιών

και χρώματα κρυφών πειρασμών, δειλά ψηλαφίσματα

στη μαγεία του άγνωστου και στη δεσποτεία της γνώσης

για μια βέβαιη παραδοχή, σε μια  αιώνια  επιστροφή.

 

Στ’ ασήμαντα το στέγασμα και στα απλά το πάθος.

 

Στα σαββατιάτικα δειλινά ανίχνευαν το μερτικό τους,

προλάβαιναν την απειλή της συνήθειας και της τάξης

και στης Κυριακής τα πρωινά κούρσευαν τις ορμήνιες

σπαταλώντας θάρρητα, αμφιβολίες και αντιρρήσεις.

 

Μνήμη σεμνή το αύριο και οφειλή τα περασμένα.

 

Κι αυτή ανασαιμιά της γης και φέγγισμα του ήλιου,

μοίρα των ώριμων καιρών και συναξάρι των γήινων θεών,

λεύτερη και μακρόθυμη χωρίς απαντοχές και φόβους,

συστοίχιζε όνειρα και πεθυμιές κι αφέντευε αλήθειες.

 

Χωρίς ικεσία οι εποχές, δίχως ανάγκη οι ελπίδες.

 

Και μάθαινα στον δρόμο της περαστικός να μη διαβαίνω,

στο βλέμμα και στα λόγια της τα όριά μου να σιγουρεύω,

αυτά της πεποίθησης, χωρίς εικασίες και παρενθέσεις,

πνοή κι εγώ της γης, του ήλιου ακόμη ένα σημάδι.

 

Κάθε ουτοπία και μια αρχή, σε κάθε γέρμα και μια ανατολή.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου