Επίσημη πρώτη

12.01.2017

Η πρόβα τζενεράλε πήγε περίφημα. Η ερμηνεία της, γι’ άλλη μια φορά, ήταν αξεπέραστη. Το κοινό είχε μείνει άφωνο. Αυτό ήταν το ζητούμενο, άλλωστε. Ένα σαστισμένο κοινό. Κάποιοι, πεσμένοι στα γόνατα, την κοιτούσαν με τα μάτια ορθάνοιχτα. Άλλοι έκλαιγαν μ’ αναφιλητά και δεν μπορούσαν να συνέλθουν. Συγκλονισμένοι. Ανατριχιασμένοι. Ζαλισμένοι… Το βέβαιο ήταν πως είχε καταφέρει ν’ αγγίξει την ψυχή τους. Τόσο βαθιά που δεν το πίστευε κι η ίδια. Σίγουρη για τον εαυτό της, υποκλινόταν ξανά και ξανά μ’ ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα χείλη. Μα ήταν τόσο σπουδαία τελικά; Τώρα πια, δεν είχε καμιά αμφιβολία. Ήταν –και θα παρέμενε για χρόνια– η μόνη που δε θ’ άφηνε κανέναν ασυγκίνητο. Η κορυφαία! Η ανατρεπτική! Η πάντοτε επίκαιρη! Η διαχρονική! Η τρομερή! Η προσφορά της καταλυτική. Το έργο της θα έμενε στην ιστορία με έντονα γράμματα· κεφαλαία! Αδημονούσε για την πρεμιέρα που πλησίαζε. Η επιτυχία ήταν ήδη εξασφαλισμένη. Η ματαιόδοξη φύση της περίμενε με αγωνία τη στιγμή που θ’ άκουγε τη φοβερή, πρώτη είδηση: «Η Σειρήνα Πολέμου Είναι Η Πρωταγωνίστρια Στο Θέατρο Του Παραλόγου». Άλλωστε, αυτό ήταν το ζητούμενο. Η πρώτη είδηση. Κι ένα συντετριμμένο κοινό. Ένας κατεστραμμένος, αφανισμένος κόσμος...

_

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

7 σχόλια

7 Σχόλια

    • Στέλλα Κουρμούλη

      Ευχαριστώ θερμά, αγαπητή Άννα!!!

      Απάντηση
  1. Στέλλα Κουρμούλη

    Ευχαριστώ από καρδιάς την Ελένη – Χριστίνα για την εξαιρετική επιμέλεια και όλη τη συντακτική ομάδα/υπέροχη παρέα για τη φιλοξενία των κειμένων μου!

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Συγκλονιστικό!!! Μπράβο σας…και η ανατροπή…δεν έχω λόγια. Και πάλι μπράβο σας!!!

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, αγαπητή Σοφία! (Ο ήχος της σειρήνας πολέμου απέναντι απ’ το σπίτι μου με παγώνει κάθε φορά που την ενεργοποιούν δοκιμαστικά… ακόμα!)

      Απάντηση
      • Efi Pang

        Μπράβο Στέλλα!!! Πολύ καθηλωτικο και ανατρεπτικό!!

        Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Για ακόμη μια φορά μας καθηλωσες… Μπράβο Στέλλα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου