Πάντα με άλλοθι τους "άλλους", πάντοτε θύμα της τύχης, πάντα έρμαιο της συγκυρίας, πιόνι της μοίρας ή μαριονέτα των "καιρών". Ακόμα και αν κάποιοι άλλοι ή κάτι άλλο κρατάνε τη σμίλη και το σφυρί για να σε λαξεύσουν στο άγαλμα ή στο ξόανο που είσαι ή θα γίνεις, να έχεις πάντα στο μυαλό σου ότι εσύ είσαι το μάρμαρο, ή πρώτη εύπλαστη ύλη που έχει δυνάμει την ικανότητα να μεταπλαστεί σε αυτό που λέει η καρδιά σου και προστάζει ο νους σου, εσύ και ο εντολοδότης γλύπτης. Το αν τελικά θα καταστείς άνθρωπος ή ανδρείκελο, ον ή φυτό, ηθικοπνευματική οντότητα ή έμβιο άθυρμα στη διακριτική ευχέρεια των χειραγωγών και των δημαγωγών, του όχλου ή του εκάστοτε άλλου, είναι αποκλειστικά δική σου επιλογή που υπαγορεύεται από τον τρόπο που προτιμάς να ζήσεις το μερτικό ζωής που κατέχεις. Μόνος σου φτάσε εκεί όπου τα δικά σου φτερά μπορούν να σε υψώσουν ή μόνος σου καταβαραθρώσου στα ανήλιαγα έγκατα της σύμβασης, της μετριότητας του μέσου όρου και της ευθυνοφοβίας και γίνε είτε Δαίδαλος είτε Ιώβ - μόνο μη δικαιολογηθείς πως ήσουν άμοιρος της μοίρας σου, πως σού 'κλεισαν τον δρόμο θεοί και δαίμονες, κακοτυχιές και αόρατες δυνάμεις και η βασκανία των άλλων...
_


γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης

 

 

Τυγχάνω φιλόλογος κατ' επάγγελμα, καθ' έξιν και κατά συρροήν, από καταγωγή Κρητικός εκ Χανίων, από φιλοδοξία όμως οικουμενικός...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!