Ευτυχισμένη

3.02.2017

Δηλώνω ευτυχισμένη που το έζησα, ευτυχισμένη που το λάτρεψα, ευτυχισμένη που ακόμη τα βράδια το ονειρεύομαι, κι ας μη μπορώ να κοιμηθώ… Και όταν λέω ευτυχισμένη, εννοώ πραγματικά ευτυχισμένη, ουσιαστικά ευτυχισμένη. Κι όταν χρησιμοποιώ αυτή τη δύσκολη λέξη, ξέρω πως οφείλω πρώτα στον εαυτό μου και έπειτα σε σένα, να εννοώ κάθε της γράμμα, κάθε της μεμονωμένη συλλαβή.

Εννοώ το Ε… Όπως εννόησα το εσύ μαζί με το εμείς, όταν στο πρωτοείπα.
Εννοώ το Υ… Όπως εννόησα τη λέξη υπέροχος, όταν σε πρωτοχαρακτήρισα.
Εννοώ το Τ… Όπως εννόησα το πόσο τυχερή ήμουν που σε γνώρισα.
Εννοώ για ακόμη μια φορά το Υ… Γιατί προηγουμένως ξέχασα να αναφέρω πως όλες μου οι στιγμές μαζί σου ήταν το ίδιο υπέροχες με εσένα.
Εννοώ το Χ… Γιατί μόνο χρώμα έβαλες στη ζωή μου όταν μπήκες.
Εννοώ το Ι… Καθώς ποτέ μου δεν έβαλα κάποιο ίσως ανάμεσά μας… Πάντοτε υπήρχε μόνο το Ναι.
Εννοώ το Σ… Γιατί πράγματι, όλα αυτά που σου εξομολογούμαι κρύβουν μέσα τους απίστευτη σιγουριά, απίστευτο σθένος.
Έπειτα, εννοώ το Μ… Γιατί για ένα δικό σου μαζί θα άφηνα κάθε όμορφο μόνη μου.
Φυσικά και εννοώ το επόμενο Ε… Είναι, ξέρεις, αυτός ο έρωτας που μου επέτρεψες να ζήσω.
Εννοώ και τον τόνο που αιωρείται περήφανος πάνω από το έψιλον… Το ίδιο περήφανη είμαι και εγώ για σένα κάθε φορά που ακούω τα επιτεύγματά σου, τα νέα σου, τη φωνή σου.
Ακόμη, εννοώ το Ν… Γιατί κάθε φορά που ακούω το Μονόγραμμα του Ελύτη, νιώθω με τον στίχο: «Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί, πριν από την αγάπη». Δακρύζω. Αισθάνομαι.
Τέλος, εννοώ και το τελευταίο Η… Γιατί πώς άραγε θα μπορούσα να μην το εννοήσω, όταν για μένα ήσουν ήλιος σε μια ζωή γεμάτη συννεφιά;

Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσα να σου αναλύω, για όλη μου τη ζωή, τα συναισθήματά μου για σένα. Μέρες ατέλειωτες, νύχτες δίχως ξημέρωμα, χρόνια δίχως τον χρόνο.
Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσα να σου αναλύσω ολόκληρο τον κόσμο για όλη μου την ζωή.
Σου αρκεί;

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Μεταφυσική συμπάθεια

Μεταφυσική συμπάθεια

Ήπιε την τελευταία γουλιά απ’ το ποτό της, σηκώθηκε απ’ το σκαμπό και προχώρησε προς τη μικρή πόρτα που βρισκόταν πίσω απ’ τη σκηνή. Ο Σωτήρης την βάστηξε απ’ το χέρι. -Πού πας; τη ρώτησε. -Πάω έξω για ένα τσιγάρο· θέλω να συγκεντρωθώ, απάντησε εκείνη. -Μην αργήσεις·...

Ο μοναχός και το νερό

Ο μοναχός και το νερό

Είχα μια φλόγα μέσα μου. Καθημερινά ξύπναγα και κοιμόμουν με αυτή τη φλόγα, είχε ριζώσει μέσα στην καρδιά. Ήθελα να μάθω το γιατί και το πως. Γιατί ο άνθρωπος περνάει τόσα, πως τα ξεπερνά και γιατί να συνεχίσει. Πως κινούμαστε και γιατί να αποδεχόμαστε την...

Ήρωες και δεδομένα

Ήρωες και δεδομένα

Τα βράδια όταν πέφτω να κοιμηθώ, όταν κουρασμένος από τις εμπειρίες της ημέρας ακουμπώ στο κρεβάτι, τότε είναι που έρχονται στην παρέα μου, οι ήρωες των παραμυθιών που διάβαζα μικρός. Ήρωες με μαγικές δυνάμεις, ήρωες τρανοί, αγέρωχοι μπρος στο χρόνο. Όταν ξαπλώσω,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Μία συγκλονιστική εξομολόγηση!!!

    Απάντηση
  2. Νίκη Αλπού

    Είναι όντως συγκλονιστικά τα λόγια σας!! Πίσω από κάθε “μεγάλο” συναίσθημα μοιάζουν να κρύβονται τόσα πολλά, “μικρότερα” που δίνουν όμως το πραγματικό νόημα! Συγχαρητήρια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου