Ζωής απόηχοι

27.01.2017

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

Δίπλα σε πλαστικούς κάδους απορριμμάτων συναντώ, πότε άρτια, πότε σε θραύσματα, αδιάφορα πεταμένα, έπιπλα χρόνων και ζωών περασμένων. Μια πολυθρόνα  του Μεσοπολέμου με σκάλισμα και λεκιασμένη στόφα εδώ, μια καρέκλα του ‘60 με ξεσκισμένα κι έκθετα τα σπλάχνα της εκεί,  μια κουτσή κονσόλα με τορνευτά ποδαράκια παρακεί, έναν καθρέφτη με φθαρμένη κορνίζα στην επόμενη γωνιά… Παρατημένα, εγκαταλειμμένα στον θάνατο και τη λήθη κι αυτά, σαν τα χέρια που κάποτε τα άγγιξαν κι άφησαν  τη θέρμη της παλάμης τους  πάνω στο ξύλο.  Στα ίδια σημεία θα δεις μετά από λίγες μέρες ρούχα, παλιά κατσαρόλια και μικροαντικείμενα, άτσαλα στοιβαγμένα να περιμένουν τον ρακοσυλλέκτη που δε θ’ αργήσει να ‘ρθει για τη διαλογή, σαν όρνιο λιμασμένο που μυρίστηκε από μακριά το ψοφίμι. Τα πιο τυχερά από αυτά τα «σκουπίδια» έχουν μια δεύτερη ευκαιρία, καθώς μαζεύονται από μερακλήδες που  με αγάπη τα συντηρούν και τους δίνουν νέα παράταση ζωής, τουλάχιστον μέχρι το επόμενο φευγιό. Ο προσεκτικός και ρομαντικός διαβάτης που θα κοντοσταθεί να παρατηρήσει αυτά τα κομμάτια του παζλ μιας άγνωστης ζωής μπορεί να πλάσει ιστορίες ολόκληρες για τους εκλιπόντες ιδιοκτήτες.  Σε αυτήν την πολυθρόνα με το βαθουλωμένο κάθισμα και τα λεοντοπόδαρα καθόταν κάθε απόγευμα αναπαυτικά  κάποιος ηλικιωμένος, σε εκείνον τον γερασμένο καλόγερο κρέμαγε τα πανωφόρια του, σε τούτο το κομψό τραπεζάκι με το ραγισμένο μάρμαρο τράταρε τους επισκέπτες του…  Όλα σε χρόνο παρελθόντα, άνθρωποι κι αντικείμενα μαζί. Δε θα περάσει βδομάδα, και οι κάδοι θα γεμίσουν με σύνεργα ανακαίνισης. Μεταλλικά κουτιά με υπολείμματα μπογιάς, χρησιμοποιημένα πινέλα και ταβανόβουρτσες, άδειες κούτες από νέα οικοσκευή θα εξαφανίσουν τους στερνούς απόηχους της προηγούμενης ζωής.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου