Ζωή… αναπάντητη

Δημοσίευση: 11.04.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Και να που για πρώτη φορά είδαμε την υπομονή να φεύγει πρώτη. Να που βγήκε μπροστά και μείναμε πίσω λαχανιασμένοι.

Καιρούς ήξερε να περιμένει, τι την έπιασε ξαφνικά; Kαι σκεφτόμαστε ότι την κράτησε αυτό που ίδιοι αφήσαμε. Συνήθως δεν μιλάμε γι’ αυτά μέσα στους πολλούς. Αλλά και στους λίγους ακόμη, εφευρίσκουμε υπεκφυγές μιας χρήσεως, να περάσουμε απέναντι, μη και μας αμφισβητήσει καμιά σύμπτωση, που δεν είναι και τόσο συμπτωματική. Η ζωή μας, οι επιλογές μας. Εμείς οι ίδιοι να μην αμφισβητηθούμε. Γιατί μάλλον δεν κάνει να λέμε πως πέσαμε έξω, και η σιωπή πάλι δεν μας ταιριάζει. Και στις δύο περιπτώσεις, παίζουμε εμείς. Κι είναι πράγματι πτώσεις.

Και μένουμε στη στάση που χρόνια τώρα μας βολεύει και ξαφνικά μας ειρωνεύονται ένα σωρό κενά, αυτά που αράζαμε επάνω τους χτίζοντας τη γεμάτη ζωή, που τελικά δε μας περίμενε ποτέ, μονάχα μας αναστάτωσε τον ύπνο με μια αναπάντητη ονείρων. Ίσως απορήσαμε μια στιγμή, αλλά κι απορία ήταν η αφορμή να αλλάξουμε πλευρό και να βολευτούμε καλύτερα. Και ύστερα λέμε για τα χρόνια πως δε δούλεψαν καλά. Κι όμως ονειρευτήκαμε και δεν το φωνάξαμε…

Νοσταλγούμε μόνο τη στιγμή που αφήσαμε τη ζωή να καλεί επανειλημμένα, και δεν σκεφτήκαμε να βάλουμε την κλήση σε αναμονή, τουλάχιστον να μην τρόμαζε τόσο, να περίμενε, και ίσως στο και δέκα να ήταν αλλιώς.

Τώρα όμως δεν είμαστε και τόσο γενναίοι, αλλάξανε τα πράγματα, δύο στενά πιο κάτω τόσους είδαμε να κλαίνε. Είδαμε και ζευγάρια να αγκαλιάζονται. Και δεν έχουμε ανάγκη να το κρύψουμε. Και τι που ανακαλύψαμε πως είμαστε αδύναμοι; Καλύτερα θα ζήσουμε. Ας προσπαθήσουμε πάλι.

Τώρα ψάχνουμε το ιστορικό κλήσεων μιας ολόκληρης ζωής, μήπως και ξέπεσε κάπου ο αριθμός της. «Ο αριθμός που καλέσατε είναι κατειλημμένος. Η κλήση σας προωθείται…»
-Μα πού μιλάει ασταμάτητα;
-Θα καλεί τους επόμενους.

Σκέψου μόνο πόση καρδιά θέλει να τους προετοιμάσει: Ένα παρελθόν που έφταιξε αρκετά στον παρόν μας και ένα μέλλον που μένει αναπάντητο. Ας προσπαθήσουμε ξανά. Ας είναι μια φορά, η δεύτερη φορά, που προσπαθούμε για κάτι. 

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αναμνήσεις

Αναμνήσεις

Ο περιπτεράς απορημένος σηκώνει τα πρωινά ρολά του καταστήματός του, εκείνη στέκεται στη στάση του πρώτου πρωινού λεωφορείου. Βρέχει όμως, σταματά ένα διερχόμενο ταξί. Βρέχει και στέκεται αποσβολωμένη. Γράφει μάθημα το πρωί και ξενυχτά ευχαρίστως, διαβάζοντας. Θα του...

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Ευτυχισμένοι καιροί

Ευτυχισμένοι καιροί

Ο ροδώνας όλο και μεγάλωνε στο μεγάλο τετράγωνο παρτέρι που είχε στήσει με πολλή δουλειά και αγάπη ο πατέρας της. Στη μέση δέσποζε ένας μεγάλος φοίνικας σε σχήμα βεντάλιας και οι τριανταφυλλιές όλο και πετούσαν καινούρια φυλλαράκια μα και αγκάθια μαζί.  Ζούσε μόνη της...

Εκείνοι, της αντίπερα όχθης

Εκείνοι, της αντίπερα όχθης

Η Μίνα βιαζόταν. Δεν μπορούσε να περιμένει. Έκλεισε βιαστικά τα χαρτιά της. Προχώρησε προς την έξοδο. Έκλεισε με επιμέλεια την πόρτα και κλείδωσε σχολαστικά τρεις φορές. Κατεβαίνοντας την φρεσκοσφουγγαρισμένη αποβραδίς κοινόχρηστη σκάλα, ο ήχος του τηλεφώνου την έκανε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου