Ζωή… αναπάντητη

11.04.2017

Και να που για πρώτη φορά είδαμε την υπομονή να φεύγει πρώτη. Να που βγήκε μπροστά και μείναμε πίσω λαχανιασμένοι.

Καιρούς ήξερε να περιμένει, τι την έπιασε ξαφνικά; Kαι σκεφτόμαστε ότι την κράτησε αυτό που ίδιοι αφήσαμε. Συνήθως δεν μιλάμε γι’ αυτά μέσα στους πολλούς. Αλλά και στους λίγους ακόμη, εφευρίσκουμε υπεκφυγές μιας χρήσεως, να περάσουμε απέναντι, μη και μας αμφισβητήσει καμιά σύμπτωση, που δεν είναι και τόσο συμπτωματική. Η ζωή μας, οι επιλογές μας. Εμείς οι ίδιοι να μην αμφισβητηθούμε. Γιατί μάλλον δεν κάνει να λέμε πως πέσαμε έξω, και η σιωπή πάλι δεν μας ταιριάζει. Και στις δύο περιπτώσεις, παίζουμε εμείς. Κι είναι πράγματι πτώσεις.

Και μένουμε στη στάση που χρόνια τώρα μας βολεύει και ξαφνικά μας ειρωνεύονται ένα σωρό κενά, αυτά που αράζαμε επάνω τους χτίζοντας τη γεμάτη ζωή, που τελικά δε μας περίμενε ποτέ, μονάχα μας αναστάτωσε τον ύπνο με μια αναπάντητη ονείρων. Ίσως απορήσαμε μια στιγμή, αλλά κι απορία ήταν η αφορμή να αλλάξουμε πλευρό και να βολευτούμε καλύτερα. Και ύστερα λέμε για τα χρόνια πως δε δούλεψαν καλά. Κι όμως ονειρευτήκαμε και δεν το φωνάξαμε…

Νοσταλγούμε μόνο τη στιγμή που αφήσαμε τη ζωή να καλεί επανειλημμένα, και δεν σκεφτήκαμε να βάλουμε την κλήση σε αναμονή, τουλάχιστον να μην τρόμαζε τόσο, να περίμενε, και ίσως στο και δέκα να ήταν αλλιώς.

Τώρα όμως δεν είμαστε και τόσο γενναίοι, αλλάξανε τα πράγματα, δύο στενά πιο κάτω τόσους είδαμε να κλαίνε. Είδαμε και ζευγάρια να αγκαλιάζονται. Και δεν έχουμε ανάγκη να το κρύψουμε. Και τι που ανακαλύψαμε πως είμαστε αδύναμοι; Καλύτερα θα ζήσουμε. Ας προσπαθήσουμε πάλι.

Τώρα ψάχνουμε το ιστορικό κλήσεων μιας ολόκληρης ζωής, μήπως και ξέπεσε κάπου ο αριθμός της. «Ο αριθμός που καλέσατε είναι κατειλημμένος. Η κλήση σας προωθείται…»
-Μα πού μιλάει ασταμάτητα;
-Θα καλεί τους επόμενους.

Σκέψου μόνο πόση καρδιά θέλει να τους προετοιμάσει: Ένα παρελθόν που έφταιξε αρκετά στον παρόν μας και ένα μέλλον που μένει αναπάντητο. Ας προσπαθήσουμε ξανά. Ας είναι μια φορά, η δεύτερη φορά, που προσπαθούμε για κάτι. 

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου