Ζωή από την αρχή

4.02.2017

-Μέχρι εδώ. Θα φύγω!
-Μείνε!
-Πες μου μια αλήθεια…
-Σ’ αγαπώ!
-Μία αλήθεια…
-Σ’ αγαπώ πολύ!

Τα μάτια της, όση ώρα μιλούσαν, είχαν μείνει ακίνητα, κολλημένα στο θολό από τις άγρυπνες σταγόνες της βροχής τζάμι, που έπεφταν πάνω του απαλά και ταυτόχρονα με πονηριά τού ξεγλιστρούσαν. Σαν έρωτας αυτή η πρώτη χειμωνιάτικη βροχή. Ξαφνικός και απρόσμενος. Πάντα της άρεσε να τη χαζεύει. Έκρυβε, πίστευε, μια γλυκιά και ευγενική μελαγχολία, αρμονική σχεδόν. Σαν την αλίμενη μελαγχολία που, απρόσκλητη, χρόνια τώρα είχε ανενόχλητα φωλιάσει μέσα της.
Της μιλούσε και δεν είχε γυρίσει λεπτό να τον κοιτάξει. Άκουγε μονάχα τη φωνή του που τρεμόπαιζε και τις λέξεις που αρθρώνονταν βαριά και ασθμαίνοντας. Άπλωσε το χέρι της και πήρε το μακρύ μαύρο παλτό της να τυλίξει την ψιλόλιγνη φιγούρα της. Δώρο δικό του για τα γενέθλιά της τον περασμένο μήνα. Το αγαπούσε πολύ. Τον αγαπούσε πολύ. Μα… Μα η ζωή είναι φτιαγμένη μόνο από αντιθέσεις. Και αυτό τουλάχιστον το ήξερε καλά.
Ένας δυνατός ήχος τάραξε τη δροσερή ηρεμία της προχωρημένης νύχτας, καθώς έκλεινε πίσω της τη βαριά ξύλινη πόρτα. Τούτη τη νύχτα που αδιάφορα κυνηγά τη σκιά της, σκέψεις ανείπωτες, αφίλητες, τη σπρώχνουν αποφασιστικά να δραπετεύσει. Να το σκάσει από το χρόνο, από το εδώ, από το τώρα. Να ξεφύγει από εκείνο το «σχεδόν» και το «παρ’ ολίγον» που πεισματικά την ακολουθούν σε όλη της τη ζωή. Χωρίς να χρωστά εξηγήσεις, χωρίς να της χρωστούν κουβέντες. Τα βήματά της βιαστικά, σκίζουν την ερήμωση της παγερής νύχτας και οι σταγόνες στο μέτωπό της μουσκεύουν, αδιάφορα και αλύπητα, λησμονημένα όνειρα, στιγμές μισές, γδέρνουν λέξεις χιλιοειπωμένες. Και ταυτόχρονα ανείπωτες.
Όχι, δεν θα κάνει πίσω. Θα προχωρήσει. Θα παλέψει. Θα διεκδικήσει. Τώρα κάθε βήμα πλησιάζει δειλά σε πιο ευρύχωρα όνειρα. Από αυτά τα μεγάλα που τη χωρούν. Ο αέρας φαλτσάρει. Από τη μια άγριος, από την άλλη μοιάζει με κάθαρση, με γλυκιά πνοή και ρόδινο χάδι. Όχι, δεν θα κάνει πίσω. Θα προχωρήσει. Θα ξεφύγει. Από την αγάπη ή από αυτό που μέχρι τώρα έμοιαζε με αγάπη. Θα του λείψει. Αν του λείψει. Θα φωνάξει το όνομά της. Αν το φωνάξει. Δεν θα τον ακούσει. Ποτέ ξανά. Γιατί η μέρα θα ξημερώσει. Θα την κρατήσει από το χέρι και μαζί θα το πάρουν από την αρχή.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Όταν εσύ ορίζεις το τέλος και την αρχή..Λυτρωτικό!! Ωραία η δραπέτευση!!

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Λύτρωση και ξαλάφρωμα ψυχής συνάμα…Σας ευχαριστώ θερμά!!! Μία όμορφη Κυριακή εύχομαι!

      Απάντηση
  2. Χαρούλα Σμαρνάκη

    Δύσκολες τέτοιες αποφάσεις, αλλά αναγκαίες, νομίζω…Σ΄ευχαριστώ πολύ, Μάχη μου!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου