Ηλεκτροφόρα ρίγη

21.12.2017

Σκλάβοι ορμονών μέσα σ' ένα ντελίριο μιας παράδοξης ψυχικής κατάστασης ισορροπίας εντός της υπερβολής. Παρανοϊκή έλξη που σε ηλεκτρίζει... Μήπως ξέφυγα από της πραγματικότητας τα όρια;
Καθώς η έννοια του χρόνου αποτυγχάνει να περάσει στην αντίληψή μου, οι πόθοι εξαπλώνουν την ιερή σπίθα τους ολόγυρα, καίγοντας τα γεμάτα φόβους άλση του υποσυνειδήτου, διαβρώνοντάς τα σαν οξύ ή κάποιου είδους αυτό-ανάφλεξη. Κάθε ένα κύτταρο ενεργοποιείται μέχρι τον πυρήνα του. Εκτεταμένος σωματικός έλεγχος κάθε σπιθαμής που πυροδοτεί αμηχανία. Μα η φωνή σου με μεταμορφώνει σαν να 'ναι άνεμος. Το άγγιγμά σου ηλεκτροφόρο σκορπίζει ρίγη παντού. Πώς γίνεται καν αυτή η αίσθηση να υπάρχει;
Τρέμω υπνωτισμένη από τον μαγνητισμό της άμετρης επιθυμίας των ματιών σου. Αδράστεια της εγκράτειας. Καρδιακή προσβολή από έρωτα, η σφοδρότητα αυτής της συνύπαρξης είναι σχεδόν τρομαχτική... Δεν είσαι δικός μου, ή αντιστρόφως. Προσθέσαμε τους εαυτούς μας κόντρα σε κάθε κανόνα σε μία νοητή μονάδα, που όμως δεν υπάρχει. Πέρα από τις προσδοκίες αυτής της διάστασης, η αύρα μου αποτυπώνεται πάνω στη δική σου, με την αφομοίωση να αποδίδει μια αιθέρια, αποπλανητική απόχρωση ενεργειακής ορμής που με ικετεύει να την αφήσω να διασκορπίσει τις διαπεραστικές δυνάμεις της εντός σου, αναγγέλλοντας έτσι την ένωσή μας στους επίσημους νόμους της ψυχεδέλειας.
Το δέρμα είναι διαπερατό από το βλέμμα κακομαθαίνοντας την ψυχή, προβάλλοντας το εσωτερικό της καρδιάς ως ξεχασμένες κιβωτούς αναμνήσεων προηγούμενων ζωών. Αιμορραγούμε μέσα στο υποτυπώδη πεδίο μάχης του Έρωτα κάτω από τη μεταξένια σκηνή του, στην απαστράπτουσα άμμο ενός νησιού, κτήση του συμπλέγματος μιας χαμένης Ατλαντίδας. Ένα πέπλο, σαν διάφανος μανδύας μας καλύπτει απ' την πραγματικότητα. Χωρίς ορίζοντα, όλα λιώνουν σε γλυκά σωματικά υγρά. Αγνή, μανιώδης, θανάσιμη σεξουαλική επιθετικότητα που αντανακλά τη θεϊκή στοργικότητα της αγκαλιάς. Κι αυτό που μένει, πυκνά σωματίδια σκόνης πιο απόμακρα από το μέλλον, πιο κοντινά από το τώρα, μα απαράλλαχτα σαν να έχουν ήδη συμβεί...

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου