Η Αντιγόνη

10.02.2020

Σήμερα διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας

έπειτα από χρόνια

με την Αντιγόνη,

τον πιο όμορφο, εφηβικό μου έρωτα.

 

Γειά σου Αντιγόνη, της είπα.

 

Έστρεψε, για λίγο το βλέμμα της πάνω μου

και ύστερα, προχώρησε.

Στα άλλοτε υπέροχα πράσινα μάτια της,

διέκρινα τώρα,

ένα βλέμμα παράξενο,

άδειο.

 

Αντιγόνη στάσου, της φώναξα

μη φεύγεις,

εγώ είμαι ο Οδυσσέας.

 

Κοντοστάθηκε,

μου ’ριξε μια παράξενη ματιά.

 

Εγώ όμως δεν είμαι η Πηνελόπη,

είπε.

 

Αντιγόνη συνέχισα, δεν με θυμάσαι

εγώ είμαι ο παιδικός σου φίλος

ο Οδυσσέας.

 

Στράφηκε ενοχλημένη.

 

Εσύ μπορεί να είσαι όποιος θες,

μα εγώ δεν είμαι, καμιά Αντιγόνη.

 

Έκανε δυο βήματα,

έστρεψε το βλέμμα της, προς το μέρος μου.

 

Ή ίσως που ξέρεις;

Μπορεί και να ’μαι κάποια Αντιγόνη

ή μάλλον, κάποια αλλοπαρμένη ανεμώνη,

που ξεφυλλίζω τα πέταλά μου ολημερίς στους δρόμους

για να ξεχνιέμαι.

Που φτύνω τη μοναξιά μου, για να μη μένω μόνη,

είπε

και συνέχισε

την μοναχική της π ε ρ ι π λ ά ν η σ η

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου