Η Αποκλειστικότητα

1.07.2018

- Θέλω αποκλειστικότητα…

- Τι είναι αυτό;

- Να υπάρχω στη ζωή σου ΜΟΝΟΝ εγώ.

- Μα δεν γεννήθηκα χθες.

- Και τι σημαίνει αυτό; Θέλω να σου είμαι το πιο απαραίτητο ον στην ζωή σου.

- Συγγνώμη, αλλά υπάρχουν ήδη κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μου.

- Αυτό δεν μου λέει τίποτα. Θέλω να έχω την πρωτοκαθεδρία στην καρδιά και στην ζωή σου. Θέλω ν’ αγαπάς ΜΟΝΟΝ εμένα και θέλω να μου το λες. Μη με προδώσεις.

- Πώς να σε προδώσω;

- Με το να μη μ’ αγαπάς και να μη μου το λες. Με το να μην έχω την μοναδικότητα και αποκλειστικότητα.

- Σ’ αγαπάω... δεν λέω, αλλά υπάρχει και η πριν από σένα ζωή μου. Υπάρχει η οικογένειά μου, υπάρχουν οι φίλοι μου.

- Εγώ κρατώ μόνον το “Σ’ αγαπάω”. Εγώ μόνον αυτό θέλω. Πώς μπορώ να σου το δώσω να το καταλάβεις;

- Προσπάθησε, γιατί είμαι και κομμάτι μπουμπούνας.

- Θέλω να μοιράζεσαι μαζί μου τα πάντα· τις χαρές και τις λύπες σου. Θέλω να είμαι η πρώτη σου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ…

- Χαχαχαχα!...

- Τι γελάς καλέ; Πού το βρίσκεις το αστείο;

- Μα είναι αστείο, πολύ αστείο…!

-Τώρα εγώ δεν σε καταλαβαίνω…

- Όλο αυτό που μου ζητάς, μου είναι παντελώς άγνωστο.

- Τι εννοείς; Δηλαδή δεν έχεις νοιώσει ποτέ την ανάγκη να έχεις την αποκλειστικότητα ενός ανθρώπου;

- Όχι βέβαια.

- Στους δεσμούς σου, στους ερωτικούς έστω, δεν απαιτούσες να είσαι το μοναδικό άτομο του πόθου του άλλου;

- Μα είναι παράλογο…

- Ποιο είναι παράλογο; Θα με τρελάνεις;

- Γιατί να σε τρελάνω; Δεν καταλαβαίνω…

- Δηλαδή, θέλεις να πεις πως αν έβλεπες τον άνθρωπό σου να φλερτάρει με κάποιον άλλον, δεν θα σε πείραζε;

- Καλέ, του έλεγα και τη γνώμη μου!

- Δηλαδή δεν θα σε πείραζε;

- Όχι.

- Είσαι καλά;

- Μια χαρά. Διότι για να το κάνει αυτό, σημαίνει πως αυτό το άλλο άτομο έχει κάτι που δεν το έχω εγώ.

- Κι εσύ του δίνεις το πράσινο φως;

- Από τη στιγμή που ο άλλος έχει μάτια και βλέπει, γιατί να μην θαυμάσει κάτι το ωραίο;

- Και δεν σε πειράζει;

- Μπορεί να με πείραζε κάποτε, λιγάκι, στα είκοσί μου ας πούμε. Αλλά τώρα όχι. Αυτός που είναι δίπλα μου, φιλικά ή ερωτικά, είναι γιατί ο ίδιος το επιλέγει και όχι γιατί του το επιβάλω ή το απαιτώ -πολύ χειρότερα- εγώ. Ο καθένας μας έχει την δική του βούληση και είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει για τον εαυτό του και πού και πώς θα τον διαθέσει.

- Ναι, αλλά αν εσύ τον θέλεις πολύ;

- Και λοιπόν;

- Τι “λοιπόν” παιδί μου; Τι “λοιπόν”; Δεν θα τον διεκδικήσεις, δεν θα ζηλέψεις, δεν θα στενοχωρηθείς;

- Άκου να σου πω, δεν γίνεται να έχει ο καθένας μας ό,τι θέλει με το ζόρι, με το στανιό γιατί αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ κατά πάνω του και στο δόξα Πατρί, που λένε.

- Δηλαδή;

- Αν επιμείνεις να κατακτήσεις κάποιον ή κάτι, δεν θα μπεις στον πειρασμό να χρησιμοποιήσεις και αθέμιτα μέσα; Και άντε και το κατάφερες... αυτή είναι μια υγιής σχέση;

- Γιατί όχι;

- Διότι κάποια φορά, σε κάποια δεδομένη στιγμή, που δεν θα το περιμένεις κιόλας, θα φανεί το πράγμα. Είναι, πώς να σου το πω, σαν να χτίζεις πάνω στην άμμο. Όσο μέσα και να πας από την παραλία, χωρίς να έχεις τις γερές και σωστές βάσεις, κάτι θα γίνει, είναι ο νόμος της φύσης, και θα γκρεμιστεί όλο το οικοδόμημα. Και τότε; Δεν θα είναι πολύ άσχημο;

- Το ίδιο άσχημο αν τελειώσει αυτή η όποια σχέση από πριν. Πριν καλά-καλά αρχίσει και την γευτείς.

- Συγγνώμη, αλλά δεν συμφωνώ. Το ίδιο είναι να επενδύσουν δύο άνθρωποι, ο ένας στον άλλον, πάνω σε σαθρές βάσεις; Το ίδιο είναι να παρουσιάζεις ένα πρόσωπο που θέλει ο άλλος και που στην ουσία δεν είσαι εσύ, μόνο και μόνο για να τον κατακτήσεις; Να διεκδικείς την αποκλειστικότητά του; Δεν είναι καλύτερα να γνωρίζουν και οι δύο ποιον ΑΛΗΘΙΝΑ έχουν απέναντί τους; Κι ύστερα, τι σημαίνει “αποκλειστικότητα”; Ο κάθε άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να γνωρίζει, να συναναστρέφεται και να επιλέγει πού θα τοποθετήσει τον καθένα. Οπότε; Πού είναι οι αποκλειστικότητες;

- Ειλικρινά, δεν σε καταλαβαίνω. Μ’ έχεις απογοητεύσει τόσο πολύ… Είχα την αίσθηση πως ήσουν τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Πρώτη φορά διαψεύδομαι τόσο κραυγαλέα και σου το είχα πει: ΜΗ με προδώσεις.

- Πώς σε πρόδωσα δηλαδή; Επειδή δεν είμαι αυτό που είχες φτιάξει στο μυαλό σου για μένα; Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Εσύ έχεις την δική σου προσωπικότητα, που είναι και πολύ έντονη και σε θαυμάζω, όπως κι εγώ έχω τη δική μου. Άλλα τα δικά σου βιώματα και οι δικές σου καταβολές και άλλα τα δικά μου. Άλλες οι δικές σου προτεραιότητες και άλλες οι δικές μου.

- Αυτό λέω. Για μένα έγινες η προτεραιότητά μου και αυτό ήθελα κι από σένα: να είμαι η δική σου προτεραιότητα.

- Βλέπεις; Χρησιμοποιείς πάλι κτητικότητες, με τις οποίες δεν είχα και δεν έχω καμία σχέση. Και δεν σκοπεύω ν’ αποκτήσω τώρα.

- Λυπάμαι πολύ. Έχω τόσο πολύ απογοητευτεί…

- Κι εγώ λυπάμαι…

- Καλό σου βράδυ, λοιπόν…

- Καληνύχτα και σε 'σένα.

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου